Wieke: ‘Ik ben liever gelukkig alleen dan ongelukkig met iemand anders’

Gepubliceerd op: Bewerkt op:

Wieke: ‘Ik ben liever gelukkig alleen dan ongelukkig met iemand anders’
Beeld: Sophie Laubert

Onderstaande tekst is een hoofdstuk uit het boek 'Dertigers, Dromen en Dilemma's' van Wieke Veenboer.

Als het leven een romcom was

Romeo, save me, I’ve been feeling so alone
— Taylor Swift, ‘Love Story’

Mijn dromen zijn niet altijd even realistisch geweest. Alles waar ik over droomde moest groter, beter, ­leuker. Niet zomaar een advocaat worden, maar de meest succesvolle.

Natuurlijk wilde ik ook een tijdje zangeres worden en mijn eigen liedjes schrijven, en dan zou ik alle Grammy’s winnen. Als ik toch actrice zou worden (of zangeres én actrice), dan zou mijn eerste rol gelijk bekroond worden met een Oscar.

En als ik de liefde van mijn leven zou ontmoeten, zou het zijn alsof er een bliksem insloeg. Als de beste romcom die nog gemaakt moest worden. Notting Hill, eat your heart out, míjn liefdesverhaal zou die eindspeech van Julia Roberts het nakijken geven. ‘I’m just a girl, standing in front of a boy, asking him to love her?’ Ik kan dit beter.

Zijn die dromen bevorderlijk voor de liefde? O, absoluut niet. In mijn hoofd ben ik altijd de narrator in de film die mijn leven heet, waarvan ik eerst dacht dat het een romcom zou zijn. Inmiddels ben ik erachter gekomen (dat duurde even een aantal jaar) dat het meer wegheeft van zo’n vage arthousefilm die veel te lang duurt en waarvan niemand nu écht snapt wat het plot en de clou eigenlijk zijn.

Mijn idee van liefde was altijd iets groots en meeslepends. Momenten tussen twee mensen waar je ‘My Heart Will Go On’ van Céline Dion op de achtergrond bij hoorde, of ‘I Will Always Love You’ van Whitney Houston.

In werkelijkheid bleken het eerder nummers als ‘Low’ van Flo Rida en ‘Sexy Bitch’ van Akon te zijn, die hooguit vijftien seconden werden afgespeeld in een aftandse kroeg rondom Leidseplein, maar die romanticus in mij is altijd gebleven.

Het zal je dan ook niet verbazen dat mijn eerste liefde misschien wel Leonardo DiCaprio was, of beter gezegd: Jack Dawson in Titanic. Zo zag ik de liefde voor me. Minus het gedeelte waarin hij doodgaat, terwijl de deur overduidelijk méér dan groot genoeg was voor twee personen.

In werkelijkheid is dat natuurlijk niet hoe de meeste relaties gaan, en hoe graag ik er ook op hoopte, het is niet vanzelfsprekend. Ik bots niet toevallig op straat tegen de liefde van mijn leven op, en het is ook geen collega waar ik eerst een hekel aan had, maar bij wie die haat langzaamaan overging in liefde. Mijn leven is geen romcom.

Nee, de liefde vinden is niet vanzelfsprekend – en dat wordt het steeds minder. Als vrijgezel in je dertigerjaren lijkt het meer een project te zijn geworden; iets waar je in moet investeren, iets wat niet zomaar op je pad komt, maar waar je actief naar op zoek moet gaan.

En als ik heel eerlijk ben: daar heb ik weinig zin in. Ik ben eigenlijk een best gelukkige vrijgezel, hoe moeilijk dat ook is om te geloven voor sommige mensen. Want een relatie krijgen, samen naar een huisje-boompje-beest je toewerken, dat is toch waar je het voor doet? Zo lijken veel mensen nog steeds te denken. En het kan dan heel ongemakkelijk zijn als je het anders aanpakt. Voor hen, tenminste.

Want wanneer je een ander pad bewandelt dan de rest, en niet de route kiest die zij wenselijk vinden, dan kan je rekenen op vragen en onbegrip. En dat kan van alles zijn: zo sprak ik laatst iemand die zielsgelukkig was met haar partner, die zo’n twintig jaar ouder was dan zijzelf. ‘In het begin van onze relatie gingen veel mensen er standaard vanuit dat ik een golddigger was,’ zei ze. ‘Alsof dat de enige reden zou kunnen zijn waarom ik op hem ben gevallen.’

Maar ook partners die een open relatie hebben, of in een polyamoreuze relatie zitten moeten een dikke huid hebben. Want wat anderen niet begrijpen, wordt vaker met kritiek bekeken dan met bewondering. Mensen gaan toch liever achter de ruggen om roddelen over iets wat ze niet snappen; ze zoeken medestanders, zodat zij worden gerechtvaardigd in het idee dat het raar is, of dat het niet klopt. En vooral: dat het niet oprecht kan zijn en dat mensen daar niet gelukkig van worden.

‘Ik heb geleerd om me niets aan te trekken van wat mensen zeggen,’ zei een vriendin die een open relatie heeft. ‘Ik wéét dat erover gepraat wordt, en dan niet op een positieve manier, en eerst kon ik daar nog wel mee zitten… Maar ik ben er nu gelukkig achter dat dat zonde is van je energie. Hun mening en gedachten kun je niet veranderen, en daarbij: je relatie heb je voor jezelf, niet voor anderen.’

Ook als je geen relatie hebt op latere leeftijd, krijg je met dit soort meningen en visies te maken. Ook in mijn gezicht, en vast ook achter mijn rug om. ‘O, maar jij ontmoet nog wel iemand,’ zeggen ze dan vaak als ik zeg geen relatie te hebben. Alsof het dan oké is, en het plaatje dan pas klopt. ‘En zo niet, komt het ook goed,’ antwoord ik dan meestal. Want zo zie ik het ook echt: zolang ik het naar mijn zin heb in mijn eentje, komt het echt allemaal wel goed.

Sinds jaren is dat ook een beetje mijn levensmotto: ‘Het komt wel goed.’ Simpel, doch effectief. Want het is vooralsnog niet voorgekomen dat het níét goed is gekomen, dus tot nu toe heb ik altijd gelijk gehad. Momenteel heb ik het namelijk ontzettend naar mijn zin in mijn eentje. Ik kan doen wat ik wil, wanneer ik wil. Of ik nu om acht uur naar bed wil of om drie uur ’s nachts, het is allemaal prima. Last minute uit eten, hele dag op de bank boeken lezen, de hele dag door Taylor Swift draaien en niets anders… Tuurlijk, dit kán ook als je een relatie hebt.

Maar ik vind het helemaal prima om dit alleen te doen.

Ik geloof er echt in dat je pas een goede, gezonde relatie aan kan gaan wanneer je van jezelf houdt en je het oprecht naar je zin kan hebben met jezelf.

Deze bewuste manier van nadenken over je vrijgezellenbestaan is bij mijn beste vriend Bas dus nooit aan de orde geweest. Is dat dan echt iets waar vrouwen mee te maken hebben, en mannen niet? ‘Ik heb eerlijk gezegd nooit het gevoel gehad me daarvoor te moeten verantwoorden,’ vertelt hij. ‘Wel denk ik dat mannen daar over het algemeen veel minder vragen over krijgen, en veel minder druk daarover ervaren. Dat zal ook te maken hebben met dubbele standaarden, en ook dat je als man nog op latere leeftijd zonder problemen aan kinderen kan beginnen… Mijn relatiestatus heeft me nooit heel veel geïnteresseerd – ik was er niet níét naar op zoek, maar als het niet gebeurt vind ik het ook prima.’

Ik heb er zelf dus lang over gedaan om op dat punt te komen. Jarenlang namen onzekerheden de overhand, of het over mijn uiterlijk ging of over mijn kunnen. Ik wilde iedereen tevreden houden, gaf cadeaus, regelde etentjes en verrassingen, allemaal zodat ze me leuk vonden. Jezelf continu achterstellen omdat je jezelf het niet waard vindt, je grenzen overgaan omdat je ze niet durft aan te geven; het is jarenlang geweest hoe ik was, en pas nú zie ik hoe zonde dat is.

Want zo geef je ook de mensen minder een kans om jou écht te leren kennen. En wat blijkt? Ik ben dus hartstikke leuk. Dat zag ik eerst niet, maar nu wel – en juist daarom heb ik nu geen moeite meer met vrijgezel zijn.

Want degene die het uiteindelijk voor elkaar krijgt om deze leuke vrouw te strikken, die heeft dan ook de jackpot te pakken. Balanceert dat op het randje van arrogantie?

Wat mij betreft niet, en ik gun iedereen deze realisatie. Want ook jíj bent net zo leuk, ook als je dat misschien even niet zo voelt. En dat betekent dat jij iemand verdient die dat allemaal in jou ziet en daar zijn of haar volle best voor wil doen. Want ja, je bent het écht waard om je best voor te doen en laat niemand je anders wijsmaken.

Dat betekent dus ook echt dat ik van mening ben dat iemand van goeden huize moet komen, wil diegene in mijn leven komen. Inmiddels ben ik ook erg gesteld op mijn eigen ritme en mijn eigen ruimte. Wetende dat een relatie ook betekent rekening houden met elkaar, en concessies doen, moet diegene dat wel echt waard zijn.

Maakt dit alles mij een moeilijk persoon om mee samen te zijn? Misschien wel. Ik sta er zelf erg nuchter in: mocht ik de ware ontmoeten, en mijn arthousefilm die niemand wil zien weten om te toveren tot een romcom die verslonden zou worden door Netflixkijkers, is dat natuurlijk super. Zo niet? Óók goed. Ik hang zelf wel de slingers op.

‘Je bent te kieskeurig,’ krijg ik nog weleens te horen. Maar sinds wanneer is dat een nadeel? Ik vind het zelf namelijk iets positiefs: je weet wat je zelf waard bent, en je bent niet bereid om zomaar iedereen daarmee aan de haal te laten gaan. Sterker nog, ik vind dat meer mensen kieskeurig zouden mogen zijn. Er zijn zoveel stellen die bij elkaar blijven puur ‘omdat’: omdat ze kinderen hebben, omdat ze het financieel niet alleen denken te redden, omdat ze bang zijn alleen te zijn… en niet omdat ze het écht nog willen samen.

Dat ik hoge standaarden heb voor mijn eigen relatie is daarom dus ook bewust. Ik zou nooit vastgeroest willen zitten in een situatie waarin ik niet gelukkig ben.

Want in mijn eentje ben ik dat wél. ‘Maar dan eindig je straks alleen!’ zeggen mensen dan verbaasd. Tja, dat kan natuurlijk, maar dan heb ik het wel heel erg naar mijn zin gehad. ‘Alleen’ staat zeker niet altijd gelijk aan ‘eenzaam’.

En daarnaast is niets zo eenzaam als ongelukkig zijn met iemand anders, en dat lijken mensen nog weleens te vergeten.

dertigers, dromen en dilemma's wieke veenboer
Dertigers, Dromen en Dilemma's van Wieke Veenboer

Geschreven door

Wieke Veenboer
Wieke Veenboer

VIVA hoofdredacteur

Wieke woont in Amsterdam met kat Suki, houdt van goed eten, wijn, Reddit en Formule 1. Voor VIVA schrijft ze over wat haar bezighoudt: van relaties en carrière tot popcultuur en dilemma’s.

Wieke
Voeg ons toe als voorkeursbron

Verder lezen