De serie heet Widow's Bay, staat op Apple TV en gaat over een eilandje voor de kust van Massachusetts dat al generaties lang vervloekt is. Niet dat de bewoners daar wakker van liggen. Ze hebben zich er gewoon bij neergelegd, ongeveer op hetzelfde niveau zoals jij je hebt neergelegd bij die ene kapotte lift op je werk. Burgemeester Tom Loftis, gespeeld door Matthew Rhys, komt van het vasteland en gelooft helemaal niets van die zogenaamde vloek. Zegt ‘ie. Hij wil van het eiland vooral heel graag het nieuwe Martha's Vineyard maken, praat een journalist van The New York Times over de streep voor een lovend stuk over 'zijn' heerlijke hotspot, en dan komen de toeristen. Vlak daarna komt echter ook een flinke mist opzetten. En die mist liegt niet.
Matthew Rhys, onthou die naam
Even over die burgemeester, want dat is precies waarom ik meteen aanhaakte. Matthew Rhys ken je misschien vooral als de man van Keri Russell, zijn partner sinds ze in The Americans een Russisch spionnenechtpaar speelden dat decennialang undercover leeft als doodgewoon gezin in de buitenwijken van Washington. Maar de beste man is de afgelopen jaren eigenlijk gewoon een garantie voor goede shows geworden. Als de titelrol in Perry Mason is hij de vermoeide, sardonische privédetective. In de Netflix-hit The Beast in Me speelt hij Nile Jarvis, een steenrijke projectontwikkelaar die ervan wordt verdacht zijn vrouw te hebben vermoord, en die rol is zo ijzingwekkend goed dat je hem daarna nooit meer op dezelfde manier bekijkt. En in interviews is hij, heel erg Welsh, heel erg grappig, van het soort droge zelfspot waar je meteen voor valt. In Widow's Bay speelt hij weer iets heel anders: een burgemeester die zo hard zijn best doet om alles onder controle te houden dat je precies ziet aankomen wanneer het misgaat, ruim voordat hij het zelf doorheeft. Met karaktertrekken die klunzig, opvliegend en soms een beetje Donald Duck-achtig zijn als hij weer tegen een obstakel op dat vervloekte eiland aanloopt.
Klinkt als een grap die je één keer maakt en dan uitgeput is. Toch niet. Elke aflevering pakt een ander horrorsubgenre aan, van spookhotel tot slasher, van folkhorror tot hekserij, en de serie neemt beide kanten, de humor en de horror, doodserieus. Tel daarbij op dat je op een afgesloten locatie zit met collega's en eilandbewoners die het heel goed zouden doen in The Office en je hebt een serie die zo veelzijdig is dat je de hele tijd verbaast bent dat het werkt. Je lacht om hoe nuchter de dorpelingen op elke gruwel reageren, en drie minuten later zit je met opgetrokken schouders naar het scherm te kijken. Regisseur Hiro Murai, bekend van mega-aanraders Atlanta en The Bear, nam de helft van de afleveringen voor zijn rekening. Bedenker Katie Dippold schreef eerder aan Parks and Recreation en The Heat, en gebruikte naar eigen zeggen het spookhuis uit haar jeugd in New Jersey als basis. Over een vroege versie van het script, die vooral een aaneenschakeling grappen was, zei ze zelf: "Ik weet niet of ik daar zelf naar had gekeken."
Nou, inmiddels kijkt bijna heel Hollywood mee.
Wat won die serie dan precies?
Tijdens de Emmy’s uitreiking zelf pakte Widow's Bay zes prijzen: Beste Comedyserie, Beste mannelijke hoofdrol voor Rhys, Beste bijrollen voor Kate O'Flynn en Stephen Root, plus regie en scenario voor Murai en Dippold. Tel je de Creative Arts Emmy's mee die eerder al werden uitgereikt, voor bijvoorbeeld montage en camerawerk, dan kom je op veertien van de negentien nominaties. Dat is meer dan welke comedyserie ooit in één jaar heeft gewonnen. Vorig jaar bleef The Studio steken op dertien, en nu ligt er dus een nieuw record. Zes verschillende castleden stonden dit jaar genomineerd, van Rhys tot gastrollen, en dat zegt eigenlijk alles over hoe diep deze cast is.
De bijrollen stelen de show
Rhys is de reden dat je instapt, maar de bijrollen zijn de reden dat je blijft. Kate O'Flynn speelt Patricia (foto), de excentrieke, sociaal onhandige assistent van de burgemeester, en is van het soort personage dat je na aflevering twee al googelt om te checken of ze nog in iets anders zit. Spoiler: ja, in Everyone Else Burns, en die ga je nu ook kijken.
Tekst loopt door onder de afbeelding.
Jeff Hiller, die je misschien kent van het hartverwarmende Somebody Somewhere, waarvoor hij zelf al een Emmy won, speelt Dale, een kantoormedewerker van het gemeentehuis die eigenlijk al in de eerste aflevering zou sterven. Bedenker Katie Dippold besloot daar op het laatste moment van af te zien, en dat bleek een goede keuze: Dale's gil "Dit is een dodenval, rennen!" tijdens de storm werd een van de meest gedeelde momenten van het seizoen, en Hiller schuift voor seizoen twee gelukkig door naar de vaste cast.
En dan is er Betty Gilpin, die je kent van GLOW (en de geweldige film The Hunt die je onmiddellijk moet opzoeken en kijken zonder er iets over leest), die in een verrassende flashbackaflevering opduikt als Sarah Westcott Warren, de vrouw van de achttiende-eeuwse stichter van het eiland. Voor die ene aflevering won ze meteen een Emmy voor beste gastrol, en haar dankwoord, dat ze voordroeg als een gedicht in de stijl van de serie zelf, kreeg de hele zaal aan het lachen. Van hoofdrol tot gastrol snapt deze cast precies waarom deze serie werkt.
Waarom ken je 'm dan niet?
Hier wringt het een beetje, en niet omdat je iets hebt gemist wat je had moeten weten. Apple deelt nooit officiële cijfers per land, maar wereldwijd heeft Apple TV naar eigen zeggen ruim 45 miljoen abonnees. Netflix zit inmiddels boven de 325 miljoen. Voor het totaalplaatje wel belangrijk om te weten. Apple bedient dus met bewust minder titels en meer prestige (en budget!) een fractie van dat publiek, ergens rond de zeven keer minder, en dat werkt aardig: in 2024 sleepten ze al tien Emmy's binnen met Ted Lasso en Severance. Het probleem is dus niet dat Widow's Bay niet goed genoeg is om op te vallen. Het probleem is dat de streamingdienst waarop hij staat in Nederland gewoon nog niet het gesprek van de dag is, terwijl hij dat inhoudelijk wel verdient.
De Nederlandse recensenten die hem wel al zagen, waren er in ieder geval vroeg bij en unaniem laaiend enthousiast. VPRO Cinema gaf de serie vijf sterren en noemde het een droomrol voor Rhys. Filmkrant omschreef het treffend als meer een "comedy of errors" dan een "comedy of terrors", een serie die dolgraag met horrorclichés speelt zonder dat de grap ooit de overhand krijgt. VRT trok de vergelijking die eigenlijk iedereen maakt: het is een beetje alsof Jaws is geschreven door Stephen King. Wij bij Viva vinden Widow’s Bay vooral een verademing omdat elke aflevering een nieuw, prachtig avontuur is. Er is geen ruimte om in te kakken, de humor houdt je scherp en de horror houdt je wakker. Wat wil een mens nog meer van een tv-serie?
Seizoen twee is inmiddels aangekondigd. Een releasedatum is er nog niet, dus je hebt nu even alle tijd om seizoen één in te halen voordat de rest van je tijdlijn het erover heeft. Ga zitten en laat je verrassen door hoe grappig iets kan zijn vlak voordat het doodeng wordt.
