Sanne (27) ligt al 1.000 dagen in het donker door ziekte: ‘Mijn lichaam is beperkt, mijn dromen niet’

Gepubliceerd op: Bewerkt op:

Sanne (27) ligt al 1.000 dagen in het donker door ziekte: ‘Mijn lichaam is beperkt, mijn dromen niet’
Beeld: Privébeeld

Ooit leidde Sanne Bronkhorst (27) een vrij leven op Ibiza, had ze een succesvol bedrijf en stond ze regelmatig op het podium als spreker. Nu ligt ze al meer dan duizend dagen in een donkere kamer, ernstig ziek en afhankelijk van anderen. Ze weigert de hoop op te geven. Integendeel: met haar verhaal probeert ze anderen juist te inspireren.

"De lichtpuntjes in het donker blijven zien, zorgt ervoor dat mijn hart licht blijft."

Medische nachtmerrie

In november 2023 verandert het leven van Sanne volledig. Wat begint met een ogenschijnlijk onschuldige val tijdens het padellen, mondt uit in een medische nachtmerrie. "Na vijftien maanden, 47 artsen en talloze misdiagnoses bleek ik levensbedreigend ziek. Uiteindelijk werd mijn leven gered in Spanje, waar ik dankzij een inzamelingsactie waaraan duizenden mensen bijdroegen, geopereerd kon worden."

De operatie redt haar leven, maar dat betekent niet dat Sanne haar oude leven terugkrijgt. "Doordat de operatie zo lang op zich heeft laten wachten, heeft mijn hersenstam te lang onder levensgevaarlijke druk gestaan. Hierdoor functioneert de bloedtoevoer naar mijn hart, hoofd en cellen niet. Dit heeft ervoor gezorgd dat mijn ME- en POTS-klachten steeds verder verslechteren. Ik ben tot op celniveau uitgeput, extreem kortademig en kan nauwelijks denken, praten, bewegen of zitten. Het enige wat ik kan, is stilliggen met een oogmasker op."

Duizend dagen

Inmiddels brengt ze al meer dan duizend dagen grotendeels in het donker door. "Ik denk dat gezonde mensen zich nauwelijks kunnen voorstellen hoe ik mijn dagen doorkom. Rond twaalf uur word ik wakker. Het voelt alsof ik een week lang heb gecarnavald, twee marathons heb gelopen en vervolgens ben overreden door een vrachtwagen. De eerste twee uur kan ik vaak niet eens mijn waterfles optillen of mijn medicijnen innemen. Rond twee uur eet ik liggend in het donker mijn lunch."

Zelfs de kleinste handelingen kosten haar ontzettend veel energie. "Als ik naar de wc moet, schiet mijn hartslag door die ene stap vanuit mijn bed van 60 naar 140. Ik word extreem duizelig en kortademig. Pas rond zes uur 's avonds beginnen mijn hersenen een beetje wakker te worden. Tot die tijd heb ik meestal geen woord gesproken. Geen telefoontjes met vrienden, geen gesprekken met mijn helpers. En als ik eindelijk een paar zinnen kan maken, moet ik daarna weer in stilte liggen. Verveling? Daar ben ik te uitgeput voor."

Tekst loopt door onder de foto.

Lichtpuntjes

Ondanks haar situatie probeert Sanne via social media anderen een positiever perspectief op het leven te geven. "Wat mij het meest raakt, zijn berichten van mensen die dankzij mijn verhaal dankbaarder zijn voor wat ze wél kunnen. Ze sturen foto's wanneer ze reizen, een zonsondergang bewonderen, een concert bezoeken of een marathon lopen. Ze vertellen dat ze daarbij aan mij denken en daardoor dubbel genieten. Dat is precies waarom ik mijn verhaal deel."

Die positieve instelling is niet vanzelf ontstaan. Sanne vertelt dat ze achteraf gezien al sinds 2021 ME heeft. "De eerste maanden heb ik diep in de put gezeten. Ik rouwde om mijn oude leven, dat ik door alle drukte en prikkels niet meer aankon. Op 1 januari 2022 besloot ik het anders te doen. Ik wilde niet langer vechten tegen het oude, maar bouwen aan het nieuwe. Ik kon nog maar één uur per dag werken, dus liet ik mijn oude bedrijf los en begon ik iets nieuws. Met zes uur werk per week kon ik daarvan rondkomen. Ik ben altijd blijven zoeken naar wat nog wél mogelijk is."

Dat betekent niet dat ze haar lichamelijke beperkingen niet onder ogen ziet. "Mijn lichaam is absoluut een beperking. Mijn leven had er compleet anders uitgezien als ik als 27-jarige nog volop had kunnen leven. Maar ik geloof dat iedere tegenslag, iedere wond en iedere pijn ook omgevormd kan worden tot kracht. Ik weet inmiddels hoe eenzaam het voelt om afhankelijk te zijn van hulp. Daarom bouw ik een community op Instagram (@sannebronkhorst.nl) waarin we opstaan voor de medemens: samen het onmogelijke mogelijk maken."

Tekst loopt door onder de post.

Ruimte voor verdriet

Haar optimisme betekent niet dat Sanne nooit verdriet of frustratie ervaart. "Het klinkt misschien gek, maar een echte rotdag heb ik bijna nooit. Dat mijn lichaam slecht functioneert en ik dagelijks pijn heb, betekent niet dat mijn ziel zich ook slecht voelt. Ik focus me op de lieve mensen om me heen en mijn kat. Door de lichtpuntjes in het donker te blijven zien, blijft mijn hart licht. Ook al voelt mijn lichaam zwaar."

Soms wordt ze geconfronteerd met het enorme verschil tussen haar leven en dat van anderen. "Als mensen klagen omdat het regent of omdat ze in de file staan, denk ik: jij kúnt tenminste in de auto zitten. Jij kúnt de regen op je huid voelen. Laatst vroeg een vriendin wat er eigenlijk onder die frustratie zat. Toen besefte ik dat het verdriet is. Rouw. Ik mis de versie van mezelf die alleen kleine problemen had en zich niet druk hoefde te maken over waar ze volgende maand zou wonen of wie er volgende week voor haar zou koken. Het voelt soms zo eenzaam dat mensen om me heen in zo'n andere realiteit leven."

Acceptatie

Tegelijkertijd heeft haar ziekte haar ook iets bijzonders geleerd: hulp accepteren kan juist verbinden. "Vroeger voelde ik me altijd een last als ik om hulp moest vragen. Dat gevoel heb ik soms nog steeds. Maar sinds mijn hulpoproep zijn er zo ontzettend veel lieve mensen op mijn pad gekomen. Sommige vriendinnen konden niet met mijn ziekte omgaan en zijn weggevallen, terwijl kennissen en zelfs volslagen onbekenden juist voor me opstonden. Dat laatste raakte me diep."

Ze vervolgt: "Ik vind mezelf absoluut niet de leukste versie van mezelf. Ik ben altijd uitgeput en heb nauwelijks energie voor een uitgebreid gesprek of om samen te lachen. Dat er toch nieuwe vriendschappen zijn ontstaan, vind ik heel bijzonder. Het geeft me het gevoel dat ik geliefd ben, ook nu ik zo weinig kan."

Blijven dromen

Voorlopig is er nog geen uitzicht op herstel. Sanne pakt binnenkort haar laatste behandeloptie aan in de Verenigde Staten. Dat onbekenden haar toekomst nog niet op willen geven, betekent voor haar de wereld. Sanne zal samen met haar community zorgen dat ze het bedrag voor de behandelingen ophaalt en praktische hulp vindt hoe ze liggend haar vliegreis kan maken. Ook haar woonsituatie is onzeker. "Ik ben de afgelopen twee jaar dertien keer verhuisd, omdat ik niet meer in mijn huis met trap kon wonen. Zonder inkomen of uitkering is het ontzettend moeilijk om een geschikte woning met zorg te vinden. Soms voelt het allemaal zo machteloos."

Ze blijft dromen. Niet eens van grote avonturen, maar van dingen die voor de meeste mensen vanzelfsprekend zijn. "Ik droom ervan dat ik weer kan zitten. Dat ik met mijn scootmobiel naar het strand kan, zelf mijn eten kan maken en genoeg energie heb om een paar uur per dag te werken. Als ik vier uur per dag zou kunnen leven en de overige twintig uur per dag met mijn kat in het donker lig, ben ik al gelukkig."

Tekst loopt door onder de foto.

Doorgaan

"En heel stiekem durf ik ook wel verder te kijken", geeft ze toe. "Ik droom nog steeds van herstel. Dat ik weer op een podium sta, lezingen geef en een stichting kan oprichten voor kinderen die buiten het systeem vallen. Ik visualiseer dagelijks dat moment. Of ik nou lopend, rollend of kruipend dat podium opkom: one day zal de comeback er komen. Ik hoop dat mijn verhaal de ogen opent voor mensen op het gebied van veerkracht, hulp durven vragen én het leven in een nieuw perspectief zien."

Voor Sanne is dat misschien wel de belangrijkste reden om door te blijven gaan. "Ik weet niet waar ik zonder mijn vrienden, helpers en online community zou zijn. Inmiddels staan er zo'n 50.000 mensen achter me. Het systeem is misschien stuk, maar onze harten zijn dat allesbehalve. Zolang we elkaar blijven helpen, kunnen we samen het verschil maken. Dat houdt me op de been."

Geschreven door

Misha Margarittha
Misha Margarittha

Redacteur

Misha Margarittha is journalist en copywriter met een zwak voor persoonlijke verhalen. Voor VIVA schrijft ze over liefde, daten, seks, relaties en alles wat het leven als dertiger met zich meebrengt.

Misha
Voeg ons toe als voorkeursbron

Verder lezen