Een loopbaan die er heel anders uitziet dan ze ooit had gedacht, mede doordat ze na een zware mishandeling tijdens haar werk niet-aangeboren hersenletsel opliep. "Het brak me in stukjes, ik moest mezelf opnieuw uitvinden”, vertelt ze.
Politieagent of schrijver
Als Lieke moet kiezen welke rol haar het meest heeft veranderd, die van politieagent of schrijver, hoeft ze niet lang na te denken. “Die van politieagent. Ik ben nu 38 en bijna twintig jaar bij de politie. Dus dat is bijna mijn halve leven. Ik ben echt wel opgegroeid bij de politie, zou je kunnen zeggen.”
In al die jaren zag ze kanten van mensen en de maatschappij die de meesten van ons nooit zullen meemaken. “Je ziet dag in dag uit het lelijkste in de mens en het lelijkste in de maatschappij. Maar daarbij elke dag en dienst de mens blijven zien in al dat lelijks waar je bij komt, is niet per se altijd makkelijk. Wel is het iets waar je heel erg veel van leert”, vertelt ze.
Schrijven over de kanten die mensen niet zien
De verhalen die ze tijdens haar werk meemaakte, hield Lieke lange tijd voor zichzelf. Niet omdat ze niet wilde schrijven, maar omdat ze het spannend vond wat anderen daarvan zouden vinden. “Ik wilde wel schrijven, maar ik durfde het lange tijd niet, doordat ik de meningen van een ander veel te belangrijk vond”, zegt Lieke. “Toen ik me daar met veel vallen en opstaan overheen had gezet, besefte ik al snel dat mensen het mooi vonden dat ik ons werk deelde met een boel humor en eerlijkheid.”
Daarbij koos ze er bewust voor om niet alleen de spannende of succesvolle kanten van het politiewerk te laten zien. “Ik deelde niet alleen de succesverhalen of spannende aanhoudingen, maar bijvoorbeeld ook het zoeken naar een overleden persoon in een vervuilde woning. Of de hartverscheurende kant van de hoeveelheid mensen die suïcide plegen of pogingen daartoe.”
Ook hulpverlening waarvan veel mensen niet weten dat de politie erbij betrokken is, kwam voorbij. Zo zijn politie en brandweer volgens haar regelmatig als eerste aanwezig bij een reanimatie. “Ik liet de diversiteit zien. Op een rauwe en eerlijke manier. Dat raakte al snel veel mensen.”
Zelfs de zwarte humor die hulpverleners onderling gebruiken, schuwt ze niet. Al vraagt dat soms om wat extra uitleg. “Ik zeg expres ‘gebruiken’, omdat het gewoon nodig is. Het is een copingmechanisme om om te gaan met soms in een week zoveel incidenten die je normaal waarschijnlijk je hele leven niet ziet”, aldus Lieke. “Ik denk dat zonder humor de mensen in de zorg en hulpverlening hun werk niet lang volhouden.”
‘Het brak me in stukjes’
Schrijven doet ze niet alleen voor anderen. Ook privé gebruikt Lieke het om haar hoofd leeg te maken en gebeurtenissen op een rij te zetten. “Ik heb een prachtige handgemaakte journal met boekjes en daarin krabbel ik elke dag even alles van mij af.”
De laatste tijd schrijft ze ook meer over het niet-aangeboren hersenletsel dat ze, zoals ze het zelf omschrijft, ‘cadeau gekregen heeft’ na een zware mishandeling tijdens haar werk. “Daar werkt schrijven echt twee kanten op. Een beetje verwerken en het zorgt voor herkenning. Ik krijg letterlijk honderden berichtjes per story omdat zoveel mensen het herkennen.”
Het traject rondom haar diagnose en het opnieuw leren kennen van zichzelf heeft haar de afgelopen jaren sterk gevormd. “Het brak me in stukjes, ik moest mezelf opnieuw uitvinden en inmiddels ben ik met die Lieke 2.0-versie best tevreden”, zegt ze. “Maar het kostte me veel. Inmiddels durf ik te zeggen dat het me ook veel gebracht heeft.”
Zo geeft ze tegenwoordig lezingen en gastlessen waarin ze vertelt over haar ervaringen. “Ik vertel ook over hoe ik van slachtofferrol in dit verhaal naar eigenaar ging. Uiteraard ga ik nog met enige regelmaat op mijn bek, maar blijven liggen is nooit een optie.”
‘Er valt nog veel te winnen’
Op haar socialmediakanalen wisselt Lieke luchtige onderwerpen bewust af met onderwerpen die een stuk zwaarder zijn. Boekentips, skincare, outfits, Amsterdam, handtassen, reizen en eten mogen er allemaal zijn, maar ze wil haar bereik óók voor andere zaken gebruiken.
Toen haar account nog maar een paar honderd volgers had, schreef ze al een stuk met de titel Lieve influencers, doe ook iets goeds met je bereik. Daar staat ze nog steeds achter. “Ik vind het belangrijk om ook dingen te delen die er daadwerkelijk toe doen”, vertelt Lieke. “Zaken die er spelen in de wereld, of moeilijker zijn om over te praten omdat we als maatschappij hebben besloten dat er ‘een taboe op ligt’, zijn eigenlijk veel belangrijker.”
Daarom schrijft ze onder meer over mentale gezondheid, huiselijk geweld, seksueel geweld en suïcide. “Dat zijn van die onderwerpen die we allemaal moeilijk vinden, maar die in elke laag van de wereldbevolking voorkomen. Van de dakloze op straat tot de BN’ers waarvan we denken dat ze het leven allemaal zo goed op orde hebben.”
Volgens Lieke zijn we daar de afgelopen jaren gelukkig wel opener over geworden. “Ik denk dat we wel stappen maken, ja. Organisaties als 113 maken echt verschil, veel mensen op sociale media delen erover. Artiesten zingen en schrijven erover.” Uiteindelijk zou praten over psychische problemen volgens haar net zo normaal moeten worden als hulp zoeken voor iets fysieks. “Maar goed, er valt nog veel te winnen.”
Niet alles hoeft online
Dat Lieke veel deelt, betekent overigens niet dat haar volgers alles van haar weten. Integendeel. “Grappig, mensen dénken dat ze veel van mij weten en zien. Maar ik houd ontzettend veel privé”, zegt ze. “Je ziet een paar fracties van mijn dag. Ik ben heel bewust van wat ik deel. Expres, omdat ik ook veel waarde hecht aan mijn privéleven en dat van anderen.”
Ook de meningen van anderen probeert ze inmiddels beter van zich af te laten glijden. Dat moet ook wel, want haar zichtbaarheid als politieagent levert haar online niet alleen positieve reacties op. Eind 2023 kreeg ze naar eigen zeggen zelfs veel haat en doodsbedreigingen na een artikel waarin ze volgens haar onterecht werd weggezet als iemand die Joodse mensen zou haten.
“Zolang mijn inner circle weet wie ik ben en waar ik voor sta, zal het me nooit tegen laten houden te staan waar ik voor sta”, zegt Lieke. Ze probeert daarbij vooral te kijken van wie kritiek afkomstig is. “Het zijn niet de mensen die ik zou overwegen om advies aan te vragen, dus ik weiger ze te zien als iets waar ik ook maar enige waarde aan moet hechten.”
Van stukjes verwijderen naar twee bestsellers
Als Lieke wordt gevraagd welke eigenschap haar het verst heeft gebracht, moet ze daar eerst om lachen. Binnen de politie ziet ze haar eigen loopbaan namelijk niet direct als een klassieke carrière. Door haar hersenletsel zijn functies die haar vroeger interessant leken bovendien niet altijd meer een serieuze optie.
Met schrijven ligt dat anders. Daar heeft vooral haar koppigheid haar geholpen. “Ik vertel in mijn lezingen vaak aan leerlingen hoe ik wel wilde schrijven, maar niet gelezen durfde te worden. Ik haalde honderd keer mijn stukjes offline. Maar écht stoppen deed ik nooit.”
Inmiddels heeft ze twee bestsellers op haar naam staan en vormt schrijven een deel van haar inkomen. Ook toen uitgevers zich meldden, hield ze vast aan wat ze zelf wilde maken. “Ik zei nee tegen uitgevers die iets anders wilden maken dan ik voor ogen had. Wat een gekke move was, want je moet natuurlijk blij zijn als uitgevers jou benaderen en niet andersom”, vertelt ze. “Maar ik wist zo goed wat ik wilde maken dat ik zeker wist dat ik er niet vanaf ging wijken. En zo kwam HarperCollins op mijn pad en dat was een gouden match.”
Van de VIVA400 naar nu
In 2020 stond Lieke in de laatste editie van de VIVA400. Een bijzondere ervaring, al vond die door de coronaperiode grotendeels online plaats. “De toen gewonnen award staat nog op een prominent plekje op mijn kast”, vertelt ze.
Tussen de andere genomineerden voelde ze zich aanvankelijk niet direct op haar plek. “Ik was genomineerd tussen een boel namen waarvan ik toen dacht: ‘Huh, ik? Tussen al die fantastische namen?’ Dus misschien was dat wel het teken om mezelf niet te zien als iemand die daar niet tussen hoorde, maar zo van: ‘Hallo, ik ben er en nou wil ik winnen ook!’ En dat terwijl ik eigenlijk helemaal niet zo competitief ben.”
Als ze de Lieke van toen zou vertellen wat ze zes jaar later allemaal doet, zou die haar waarschijnlijk niet geloven. “Dat ik twee dikke vette bestsellers op naam heb staan, zou ze absoluut niet geloven. Dat ik op scholen kom, auteursbezoeken doe, gastlessen geef, denk ik ook niet. Vroeger vond ik voor de klas staan echt vréselijk.”
Onlangs stond ze voor een groep leerlingen die in opleiding zijn tot onderwijsassistent. De reacties die ze achteraf kreeg, maakten indruk. “Dat ik dit ook mag doen als werk EN ook daadwerkelijk verschil mee mag maken”, dacht ze toen. “Ik moest mezelf echt even knijpen.”
‘Geen perfecte plaatjes’
Dat VIVA nu terugkeert, vindt Lieke dan ook goed nieuws. Ze hoopt vooral dat het een plek wordt waarin veel verschillende mensen zichzelf kunnen herkennen. “Een mooi merk voor iedereen. Dat iedereen zich kan herkennen in de onderwerpen, de mensen en de verhalen. Geen perfecte plaatjes.”
Wat haar betreft mag daarbij verder worden gekeken dan de onderwerpen die traditioneel veel ruimte krijgen in magazines. “Er zijn zoveel fantastische vrouwen die je op de foto kunt zetten en hun verhaal kunt laten delen”, zegt Lieke. “Inspirerende, motiverende verhalen met prachtige vrouwen en mannen waar iedereen zich in herkent.”
Mentale gezondheid, seksueel geweld, onzichtbare ziektes en huiselijk geweld zijn voorbeelden van onderwerpen waar ze graag meer aandacht voor ziet. “Er zijn zoveel verhalen die verteld zouden mogen worden in plaats van de zoveelste crème die je wijsmaakt dat rimpels de vijand zijn.”
En als Lieke zelf één vrouw een podium zou mogen geven? Dan noemt ze haar vriendin Manizha, oprichter van make-up- en skincarebedrijf Queen Tarzi. Manizha kwam vanuit Afghanistan als vluchteling naar Nederland en bouwde hier haar eigen merk op. “Zo hard strijden en werken aan je eigen merk is toch fantastisch”, aldus Lieke.
Al heeft ze nog wel een kleine klacht over de vraag. “Wel echt gemeen om maar één vrouw te mogen noemen, want ik heb echt alleen maar inspirerende vrouwen om mij heen die een podium verdienen.”
