Met kijken op zich is niks mis. Soms geven onbekende voorbijgangers je juist dat extra zetje als jij de laatste kilometers aan het strijden bent. Maar zodra mensen denken dat jouw lichaam een gratis voorstelling is, is dat het wel.
Intimidatie bij sportende vrouwen
Een knipoog. Een auto die ineens zachter rijdt. Een autoraam dat open gaat met ‘hé meisje’. Een wandelaar die graag duidelijk maakt dat je er goed uitziet. Een groep minderjarige jongens die schreeuwt of ze je nummer mogen. Het is bijna een standaard ritueel tijdens een rondje hardlopen.
Verbale uitingen zijn al erg genoeg, om nog maar te zwijgen over de fysieke: de laatste maanden verschenen berichten over hardlopende vrouwen die werden lastiggevallen in parken. Ze werden zoal op hun billen getikt, volgens Het Parool. Ongetwijfeld geldt dit niet alleen in onze hoofdstad.
De ergste verhalen halen vaak het nieuws, maar het is een dagelijks probleem. Zeventig procent (!) van de vrouwen geeft aan ooit een intimiderend moment mee te hebben gemaakt tijdens het hardlopen. Staren, volgen en toeterende auto’s zijn daar onderdeel van.
Eeuwig onveilig gevoel
In de club, in het donker, op het station en zelfs ook tijdens het sporten… Ik begin mij langzaam af te vragen waar wij vrouwen nog wel veilig zijn. erwijl de aanstichters het na twee seconden waarschijnlijk alweer zijn vergeten, veroorzaken opmerkingen en acties bij ons een onveilig gevoel. Niet voor twee seconden, maar voor eeuwig. De volgende keer trekken wij die korte sportbroek niet meer aan, ook al is het dertig graden. Of we vermijden dat ene stukje park.
Ik voel mij kwetsbaar als ik ren. Op afgelegen stukken kijk ik vaker achterom dan ik zou willen, bij afremmende auto’s versnel ik en strakke sportoutfits maken mij ongemakkelijk. Laatst twijfelde ik of ik mijn nieuwe panterprinthardloopset wel aan kon doen, want misschien was ‘ie wel té opvallend. En hardlopen in het donker? Dat is niet eens een optie.
Richtlijnen tegen seksualisering in de topsportwereld
Het probleem stopt niet bij het park: ook in de topsport ligt de focus nog vaak op de lichamen van sportende vrouwen, en niet op hun prestaties. Zo worden de billen van vrouwelijke atleten in close-up op televisie gebracht, terwijl het niets toevoegt aan de wedstrijd. Vervolgens leiden deze beelden een eigen leven op social media, via gifs of screenshots, waarin ze geseksualiseerd worden.
Eind juli stelde de European Broadcasting Union daarom nieuwe richtlijnen op voor cameramensen. Hierin staat met name dat atletes niet meer van onderaf of van achteren gefilmd moeten worden. Ook moet worden voorkomen dat er wordt ingezoomd op billen, borsten, buiken en gespreide benen. Fijn dat er verandering in komt, maar bizar dat dit überhaupt nodig is.
Vrouwelijke atleten zijn er blij mee, maar reacties op social media laten zien hoe diep het probleem daadwerkelijk is. ‘Dan zullen de kijkcijfers wel halveren’, ‘je vraagt er zelf om als je zulke onthullende kleding draagt’ en ‘kijk wat jullie zelf op Instagram posten’. Nogal kortzichtig om te denken dat we het voor hen doen, maar het zegt alles over hoe er naar sportende vrouwen wordt gekeken. We zijn geen attractie, tenzij je ons bewondert om onze prestaties.
Blijven rennen
Sporten doen we voor ons plezier, om te ontspannen en onze doelen te behalen. Niet zodat anderen naar onze lichamen kunnen kijken. Voor gluurders in het park zijn er geen richtlijnen, dus laten we daarom één ding afspreken: wij blijven rennen, in korte broekjes en pantersets, en nemen een route omdat wij ‘m fijn vinden.
Bron: Het Parool, NRC, Women’s Running
