Ik was er eigenlijk helemaal niet zo mee bezig, met mijn bachelor. Ik wilde mij gewoon laten verrassen en ik vertrouw mijn ‘Team Bride’ honderd procent. Maar toch, toen er nog maar drie weken op de teller stonden, ging het opeens kriebelen. Ik ga trouwen. Hallo!! En straks staan opeens mijn vriendinnen voor de deur en dan gaat het écht beginnen. Stiekem best spannend.
'Daar waren ze opeens'
Trouwen is best gek. Het is heel lang iets wat je aan het organiseren bent, totdat het opeens iets wordt wat je gaat dóén. En ergens tussen het kiezen van bloemen, het beantwoorden van appjes en de vraag of tante die-en-die nou wel of niet naast die-en-die kan zitten, begon ik het te voelen. Dit gaat gewoon echt gebeuren. Ik ga straks tegenover Bo staan en ‘ja’ zeggen. Ja tegen de rest van ons leven, terwijl dat voor die ‘ja’ niet heel anders was. Maar toch voelt het anders… En dus stiekem best spannend. Maar dit heb ik allemaal zelf in de hand en dit heb ik zelf gepland. Die bachelor… Dat wordt één grote verrassing. En laat ik daar nou net niet zo van houden. Verrassingen… Vréselijk.
Al maanden gebeurde er van alles achter mijn rug, maar ik heb hier nauwelijks wat van gemerkt. Er werd geappt, gepland, gelogen en geheimzinnig gedaan. Helaas bleek niet iedereen geschikt voor een carrière bij de geheime dienst, want ergens onderweg had iemand haar mond al voorbij gepraat... Maar ook dat mocht de pret niet drukken. Want ik wist nog steeds eigenlijk niets. En daar waren ze opeens, AL MIJN VRIENDINNEN! Die mij ontvoerden voor een weekend Lowlands.
Sommigen rechtstreeks vanaf het vliegveld (net geland uit Costa Rica), eentje uit Afrika en verder verspreid vanuit heel het land. Allemaal in mijn keuken! Janken. En dat is eigenlijk wat ik het meest bijzonder vond aan mijn bachelor. Niet omdat het echt het allercoolste weekend ooit was, maar je ziet ineens hoeveel liefde er om je heen staat. Deze vrouwen hadden agenda’s naast elkaar gelegd. Dingen geregeld. Plannetjes gesmeed. Ze hadden nagedacht over wat bij míj zou passen. Niet over wat een vrijgezellenfeest volgens Pinterest hoort te zijn. Maar over mij. En misschien is dat wel de grootste luxe die er bestaat. Mensen die je zo goed kennen dat ze weten dat ze je niet blij maken met een workshop piemelboetseren, maar wel met vieze schoenen, muziek, chaos, drank en drie dagen lang samen zijn.
'Ik huil echt nooit, maar dit weekend...'
Ik heb afgelopen weekend wel tien keer gejankt. Want telkens besefte ik weer: ze zijn hier allemaal voor mij. En dat raakte me zo erg. Meer dan ik ooit had verwacht. Ik huil echt nooit. Maar dit weekend stonden de tranen continu in mijn ogen. Vriendschap is zo vanzelfsprekend als je jong bent. Je hoeft er nauwelijks moeite voor te doen. Je zit bij elkaar op school, woont bij elkaar in de buurt, gaat samen uit en kunt zonder enige aanleiding drie avonden per week bij elkaar op de bank liggen. Je weet alles. Wie er gezoend heeft. Wie er verliefd is. Wie er ruzie heeft.
En dan word je ouder. En zonder dat iemand je waarschuwt, wordt het leven steeds voller. Er komen banen, relaties, kinderen, overvolle agenda’s, sportclubs, dingen waar je wakker van ligt, mensen voor wie je moet zorgen. En ineens is ‘girls’ night’ geen spontaan voorstel meer, maar het begin van een logistieke operatie waarbij zeven agenda’s moeten worden getrokken. Maar nu waren ze allemaal hier. Mijn vriendinnen. Ze hadden hun kinderen thuis gelaten. Hun partners. Hun werk. Hun eigen volle levens. Ze hadden tassen ingepakt, agenda’s leeggeveegd, dingen geregeld en waren met mij meegegaan.
Niet omdat het moest. Omdat ze erbij wilden zijn. Misschien klinkt dat klein. Maar hoe ouder ik word, hoe minder klein ik dat vind. Tijd is inmiddels een van de kostbaarste dingen die we hebben. En iemand die jou tijd geeft, geeft je eigenlijk een stukje van haar leven. Dat ik daar des te meer. Ik keek om mij heen naar al die coole chicks die mij allemaal op een ander moment in mijn leven hebben leren kennen. Sommigen ken ik al meer dan dertig jaar!
'Ik kies jou'
Vriendschap is ook een liefde. Een andere liefde. Een liefde zonder ring of ceremonie. Niemand vraagt je officieel: ‘Beloof je haar te blijven steunen, ook wanneer ze voor de vierde keer precies dezelfde fout maakt?’ Er is geen moment waarop je tegenover elkaar staat en zegt: Ik kies jou. En toch doe je dat. Steeds opnieuw. Hoe vaak je ook van studie, scharrel of outfit wisselt.
Mijn vrijgezellenweekend ging uiteindelijk helemaal niet over afscheid nemen van mijn oude leven. Want mijn oude leven is mijn leven. Het liet me juist zien hoeveel ik meeneem naar dit nieuwe hoofdstuk. En daarom barstte ik in tranen uit toen ik zaterdagochtend wakker werd en al mijn vriendinnen in pyjama aan het ontbijt zag zitten. En daarom moest ik huilen om 04.00 ‘s nachts in de Bravo. Linksvoor, toch even een traantje wegpinken. Toen ik daar tussen al mijn vriendinnen stond en dacht: Wat heb ik eigenlijk een rijk leven. Niet door wat ik heb. Maar door wie er staan.
Headerbeeld: Alina Krasieva
