Open to work
Och gossie
Ik had het vanaf dag één ontzettend naar m’n zin bij de sauna. De schaamte ontstond pas op het moment dat iemand uit mijn andere wereld me in deze wereld zag. In mijn hoofd vulde ik in wat ze dacht: dat m’n merk een flop is, ik geen droog brood verdien met mijn teksten, of nog erger: ‘ach, alleenstaande moeder, eigen bedrijf, en nu moet ze dit erbij doen’.
Skeer
Datzelfde gevoel bekroop me ook al, toen een rapper die ik ken uit een hele andere context, vorige maand ineens op het saunaterras zat. We volgen elkaar op Insta en meteen dacht ik: ‘shit, hij denkt vast dat ik skeer ben’. Het scheelde wel dat hij er zat in z’n badjas en op slippers, gestript van alles waar een rapper stoer mee kon doen. Gelukkig zei hij niets. Die avond kreeg ik wel een dm: “Jij was het toch? Ik wilde je niet voor het blok zetten.” Ik bevestigde zijn vermoeden en vervolgens begon ik uit te leggen waarom ik daar werkte.
Waarom voel ik überhaupt de need om mezelf te verklaren, vraag ik me af. Ik schaam me niet voor het horecawerk zelf. Ik schaam me voor het verhaal waarvan ik bang ben dat anderen het op me plakken. Terwijl ik degene ben die dat verhaal verzint.
Terug bij af
Want wat ik mijzelf wijsmaak, is dat ik terug bij af ben. Op mijn twintigste combineerde ik mijn schrijfwerk ook al met de horeca. Toen voelde dat als beginnen. Nu ben ik veertig en voelt precies dezelfde combinatie ineens als achteruitgaan.
Daarom wil ik nu meteen roepen dat ik heus weet hoe ik geld moet verdienen. Dat ik ook trajecten verkoop voor duizenden euro’s. En de marge op mijn producten echt wel goed zit. Alsof ik eerst mijn omzetcijfers op tafel moet leggen voordat ik zonder gêne een dienblad mag vasthouden.
Spiralen
Blijkbaar ben ik vooral bezig met wat een ander dénkt dat mijn lager betaalde bijbaan over mijn leven zegt. Dat ik die link leg, komt alleen niet helemaal uit het niets. Uit onderzoek naar professionals met meerdere banen blijkt dat een tweede baan invloed kan hebben op hoe anderen naar je hoofdcarrière kijken. Ze kunnen bijvoorbeeld sneller twijfelen aan je professionele succes of competentie.
En, nog herkenbaarder: in Nederlands onderzoek onder kunstenaars die naast hun creatieve carrière ander werk deden, kwam naar voren dat zij soms de behoefte voelden om tegenover anderen een geloofwaardig verhaal te hebben voor dat andere werk. En dat is precies wat ik doe zodra ik even spiral: voorkomen dat mijn horecabaan wordt gezien als bewijs dat het met mijn andere werk niet lekker gaat.
Blauwe envelop
Zelfs nu ik dit schrijf, wil ik alweer benadrukken dat mijn agenda volloopt met schrijfklussen. Dat ik nu nog maar twee keer per maand een dienst pak. En m'n bijbaan ook juist veel oplevert (snel geld, leuke collega’s, contact met allerlei mensen, 13.000 stappen per dag en een realistischer besef van wat geld waard is). Maar inmiddels ligt er ook weer een blauwe envelop op m’n deurmat, waar ik niet op had gerekend. Ik vind het blijkbaar makkelijker om te zeggen dat ik het voor de gezelligheid doe dan dat ik de cash goed kan gebruiken. Maar het is beide waar. Dus voorlopig hou ik dat extra pannetje nog op het vuur.
