Bjorn en zijn vrouw wonen met hun tweejarige zoon in Engeland als de zwangerschapsstest positief is. “Het was een complete shock toen we de reguliere controle hadden, want de arts vroeg of er tweelingen voorkomen in onze families. Nee, zeiden we. Toen feliciteerde zij ons in het Engels: gefeliciteerd, jullie krijgen er twee.
We keken elkaar verbaasd aan. Ik moest lachen en kon het niet geloven. Een tweeling?! We waren blij, maar realiseerden ons ook wat het betekende. Alles moest dubbel. Er moet een nieuwe auto komen. En misschien wel een nieuw huis.”
Eeneiige zwangerschap
Al vrij snel daarna verhuizen ze naar Nederland, waar ze erachter komen dat ze in verwachting zijn van een eeneiige tweeling. Twee identieke meisjes. En dat is niet zonder risico. “Een eeneiige zwangerschap is gecompliceerder, omdat de meisjes één placenta delen. Daardoor kan de bloedstroom tussen de twee uit balans raken en kan het ene kindje groter worden dan het andere. De kans bestaat dat één kind al het bloed krijgt en het andere bijna niks. Dat was bij ons het geval.”
Daarom moeten ze elke week naar het ziekenhuis in Nijmegen voor controle. “In het begin liepen de waardes uit elkaar, waardoor het spannend was. Bij 28 weken bleken ze nagenoeg bij elkaar te liggen. De check van de week erna konden we daarom overslaan. Het kwam ons goed uit, want we wilden nog graag een paar dagen op babymoon. Even rust voordat de drukte zou losbarsten.”
Van babymoon naar spoedkeizersnede
Het stel geniet van hun rust in de Achterhoek. Daar hebben ze het vooral over hoe hun leven met de meisjes zal zijn. Op de terugweg rijden ze langs het ziekenhuis voor een reguliere controle, met als tussenstop de Prénatal. De kinderwagen moet immers nog opgehaald worden. “In het ziekenhuis bleek het foute boel: Anna, het grootste meisje, had al het vruchtwater, en Lynn helemaal niks. Daarbij hadden ze allebei een onregelmatige hartslag.”
Het betekent dat de baby’s met een spoedkeizersnede gehaald moeten worden. “Op dat moment ging er heel veel, en tegelijk heel weinig in mijn hoofd om. Ik kreeg ziekenhuiskleren aan zodat ik erbij kon zijn en er stond een stuk of tien man om Inges bed heen. Ineens zit je in een medische molen.” Hij is bang om de meiden kwijt te raken, maar echt tijd om stil te staan is er niet. “Om half twee hadden wij de afspraak en twee uur later waren ze geboren.”
Inge ligt nog onder narcose op de operatiekamer, als een gynaecoloog hem bij de hand pakt. “Ik zal nooit vergeten hoe hij me bij meenam van Anne, naar Lynn en weer richting Inge. Hij wilde mij meenemen in wat er allemaal gebeurde.”
Machteloos gevoel
De meiden hebben opstartproblemen. Baby Anna gaat als eerst naar de NICU, de intensive care voor baby's. Bjorn blijft bij Lynn, omdat zij het moeilijker heeft. “Ik dacht: voor wie van mijn drie meisjes moet ik er nu zijn? Inge, Anne en Lynn lagen alle drie ergens anders. Het was zo’n onmenselijk, machteloos gevoel.”
Inge ligt op dat moment nog op de uitslaapkamer, maar uiteindelijk komt zij er ook bij. Zij is dan nog niet op de hoogte. “Ze vroeg of de meisjes nog leefden en wat er gebeurde, want ze had geen flauw idee. Ook was ze nog misselijk van haar narcose. Maar allebei hadden we geen tijd of ruimte om iets te voelen.”
Afscheid nemen
De komende drie dagen verblijven ze in het ziekenhuis. De meiden hebben ups and downs op de kinder-IC. Totdat Bjorn en Inge ‘s nachts wakker gemaakt worden. “We hoorden dat we afscheid moesten nemen van Anna. Haar bloeddruk was zo laag, dat ze kwam te overlijden. Het was verschrikkelijk. Ik zag hoe de apparatuur van haar werd afgehaald. Ze werd voor het eerst op mijn borst gelegd. Het was ons eerste en laatste huid-op-huidcontact. Ik zei woorden die ik nog graag tegen haar wilde zeggen; hoe mooi ze was, hoe trots ik was en hoeveel ik van haar hield. Op onze borst overleed ze.”
Hoe hartverscheurend het ook is, op dat moment hebben ze nog een ander kind waar ze voor moeten strijden. “De volgende dag bleek dat Lynn ook een hersenbloeding had gehad. De arts bracht al snel de boodschap dat ook zij kwam te overlijden. Wij moesten het tijdstip bepalen waarop het zou gebeuren - de meest verschrikkelijke keuze die je als ouder moet maken. Het werd zeven uur ‘s avonds, na het avondeten. Onze ouders en zoon konden dan nog afscheid nemen.
Het ging hetzelfde als bij Anna. Ze werd op onze borst gelegd, en ik zei haar hoeveel ik van haar hield. We wilden er volledig voor haar zijn. Er hing een enorme rust in de kamer, maar het was heel triest.”
Oorverdovende stilte
“Met een grote buik kom je het ziekenhuis in, en met lege handen en een lege maxi cosi ga je naar huis toe. Dat is hartverscheurend”, vertelt Bjorn. Tijd om te zitten en rouwen is er alleen niet. Ze moeten een uitvaart regelen. “Pas daarna kom je thuis in een leeg huis. Ineens is daar die oorverdovende stilte.”
Dan komt het verdriet. Bjorn rouwt door veel dingen te doen: zo maakt hij een speelgoedhuis voor zijn zoon Daan. Ook gaat hij al vrij snel weer aan het werk. Inge had dat niet. Zij kwam het liefst de bank niet af. “Het leverde onbegrip op. Ik dacht: doe ik het nou verkeerd? Moet ik niet voelen wat zij voelt? Ga ik niet te snel door?”
Ondanks de twijfels is hij zich ervan bewust dat ze anders rouwen. “Je verliest allebei dezelfde kinderen, maar je verliest voor je gevoel ook een ander kind. We hadden een andere emotionele band; Inge voelde ze in haar buik, ik had er enkel een beeld bij in mijn hoofd.”
Anders rouwen
In die periode verandert zijn relatie. “Als je zó onder druk staat, zie je de lelijkste kanten van elkaar. Je reservebuffer is op, dus je wordt ook sneller boos. Daar moet je een weg in zien te vinden met elkaar. Maar ik wilde Inges verdriet overnemen, sterk zijn. Zij zocht juist naar een plek waar we ons verdriet samen konden delen. Je doet ook maar wat. Wij hadden nog nooit een kind verloren, en er was niemand in ons omgeving die kon vertellen wat we moesten doen.”
De twee gaan er steeds vaker met elkaar over in gesprek. “We begonnen elkaar weer te begrijpen en zagen elkaars behoeftes en pijnpunten in”, vertelt Bjorn. Zijn vrouw ging onder meer inzien waarom hij liever timmerde, dan dat hij huilend in bed lag. “De meestgestelde vraag van ouders is: rouw ik wel goed? En moet ik niet voelen wat de ander voelt? Onder ouders is er enorm veel eenzaamheid over het rouwproces. Je komt in een compleet nieuw landschap terecht en er is niemand die daar de weg weet.”
Omdat hij zelf geen verhalen kon vinden over rouwende vaders, schrijft hij Pappa’s Rouwen Ook. Later richt hij stichting Rouwkost op. “Hoe fijn is het als je er met mensen over kunt praten? Alle manieren van rouwen zijn oké. Ouders vinden hier ondersteuning.” Laatst kreeg hij nog de vraag of er licht is aan het einde van de tunnel. “Ik zei dat ik ook geloof dat er licht ín de tunnel is, want er zijn mensen in je omgeving die het lichter kunnen maken. Je hoeft het niet alleen te doen.”
Rouw gaat niet weg
Het is nu acht jaar na het overlijden van zijn tweeling. “Anne en Lynn blijven altijd onderdeel van ons leven en gezin. Rouw gaat niet weg. Je leert het verweven in je leven. Het wordt niet minder, maar je leven eromheen krijgt meer ruimte: er is weer plek voor een lach en traan”, zegt Bjorn.
Op zaterdag 12 september organiseert Bjorn met stichting Rouwkost de Couple Experience, waar rouwende ouders een gezamenlijke taal kunnen vinden. Aanmelden kan hier.
Beeld: eigen beeld Bjorn
