Hoe het echt met me ging? Dat wilden ze niet weten. Maar na middernacht bij me aanbellen terwijl ik in de keuken al een eitje voor ze stond te bakken, dat werd dan weer wel gewaardeerd. Die meid die zich gedroeg als een wifey terwijl de man in kwestie nog niet had laten zien dat hij husband material was? Yup, dat was ik.
‘Je geeft me het gevoel dat ik niet belangrijk ben'
Op een gegeven moment wilde ik de man waar ik mee aan het daten was uitleggen hoe ik me voelde en schreef ik in de notitie-app op mijn telefoon: ‘Je geeft me het gevoel dat ik niet belangrijk ben.’ Toen ik het bericht later op wilde zoeken om te versturen, ontdekte ik dat ik in de jaren ervoor al drie keer precies datzelfde zinnetje naar een man had gestuurd. Dat was het moment waarop ik me realiseerde dat ik zo niet langer aan kon blijven kloten. Dat het me steeds meer in de weg stond. Ik kon die kerels wel de schuld blijven geven, maar mannen kiezen die niet voor mij kozen was ook mijn eigen patroon.
Eenmaal op de bank bij de psych ging het al snel over veel meer dan mijn talent voor het binnenhengelen van emotioneel onbeschikbare mannen. Heerlijk cliché: mijn vader was ook zo’n emotioneel onbeschikbare man. Hij was nooit echt aanwezig. Door de jaren heen ging hij steeds meer alcohol drinken. En toen ik op mijn zeventiende uit huis ging, nam hij mijn zolderkamer over. Daar trok hij zich vaak terug. Hij kwam alleen naar beneden voor zijn volgende biertje. Onze band is altijd ingewikkeld geweest. Hij overleed na een heel kort ziekbed op mijn negenentwintigste. Accepteren dat onze relatie er nooit beter op is geworden, heeft me jaren gekost. Vooral omdat een deel van mij het altijd is blijven proberen. Ik studeerde een jaar Toegepaste Psychologie en ging zo ver dat ik deed alsof ik voor mijn studie aan mijn ouders moest vragen wat hun toekomstdromen waren. Zo ontdekte ik dat mijn vader na zijn pensioen met een camper wilde gaan rondreizen. Hij is uiteindelijk drie maanden voor zijn pensioen gestorven.
'Mijn psycholoog hield me een glasheldere spiegel voor'
Ik had me altijd voorgenomen het anders te doen dan mijn ouders, maar onbewust creëerde ik in mijn relaties en datingleven steeds een vergelijkbare dynamiek met een man die zich meer en meer terugtrok en een vrouw die zo’n beetje alles op zich nam. Het duurde lang voor ik in staat was dit echt in te gaan zien. Dat iets in mij dezelfde situatie creëerde met de hoop op een andere uitkomst. Ook in mijn laatste relatie, waarin ik moeder werd, deed ik hetzelfde, maar dan on steroids. Ondanks al die banksessies bij de psycholoog trapte ik weer vol in dezelfde valkuilen. Mijn psycholoog hield me een glasheldere spiegel voor. Maar erin kijken? Ho maar.
Misschien is dat wel een van de grootste lessen die tien jaar therapie me heeft geleerd: de inzichten komen pas wanneer je er echt klaar voor bent ze te ontvangen. En meer nog: ze te begrijpen doordat je met afstand naar jezelf kunt kijken. Therapie heeft me geholpen mezelf steeds helderder te gaan zien. Ik deed er tien jaar over om écht naar mezelf te durven kijken. Daarom ga ik proberen je in tien columns de verkorte versie te geven. Misschien heb jij dan nét iets eerder door wanneer je voor de vierde keer hetzelfde appje aan een andere man zit te typen.
