Floor belt vanuit het kantoor in Istanbul, waar ze een rustige werkdag heeft. “Ik kijk of we weer naar de Westelijke Jordaanoever kunnen en welke verhalen we daar kunnen maken. Tegelijkertijd houd ik mij bezig met wat er speelt in de rest van het Midden-Oosten, want ik doe verslag van alle landen.”
Interesse in de wereld
"Eigenlijk werd ik per ongeluk journalist”, vertelt Floor ons nu, maar haar interesse in de wereld begint al vroeg. “Ik wilde altijd al weten wat er in andere landen speelde, dus zocht ik dat tot op de bodem uit.” Haar ouders laten haar veel van de wereld zien, en zo ontstaat haar reislust. Tijdens een tussenjaar gaat ze backpacken in onder meer China. Ze weet dan nog niet wat ze wil studeren. “Als ik het maar leuk vind”, denkt ze vooral. Ze komt uit bij de school voor journalistiek, waar haar interesses samenkomen.
Ze weet dan al van het werk als correspondent af, maar heeft eigenlijk geen idee dat er nog meer vormen van buitenlandjournalistiek bestaan. “Ik deed een minor (specialisatie, red.) Cross-border Journalism, waarvoor ik een half jaar in Libanon ging studeren. Het was zó interessant. Sindsdien leek het mij mooi om op zo’n plek journalistiek te doen.” Een jaar later komt er een plek vrij op de buitenlandredactie van RTL Nieuws: Floor krijgt de baan. “Ineens was ik met verhalen van over de hele wereld bezig, waar ik altijd al geïnteresseerd in was.”
Correspondent Midden-Oosten
De ene dag maakt ze items over Spanje, de andere dag over Azië. Allemaal vanaf haar bureau in Nederland. Maar sinds haar tijd in Libanon weet ze: haar grootste interesse blijft het Midden-Oosten. “Het is een regio met zoveel historie, en daarom heel boeiend voor journalisten”, legt Floor uit. “Na twee jaar op de buitenlandredactie bereikte ik mijn droom: ik mocht als cameravrouw en producer werken als journalist in het Midden-Oosten. Als je me dat tijdens mijn opleiding journalistiek had verteld, had ik nooit gedacht dat me dat zou lukken.”
Het betekent ook dat ze haar familie, vrienden en vriend achter moet laten in Nederland. “Het verhuizen vond ik zwaarder dan verwacht. Toen alles geregeld was, kwam het besef: ik zit nu in mijn eentje in Turkije. Het was winter, koud en nat. Ik voelde me alleen en moest mijn draai vinden.Toch overwoog ik nooit om terug te gaan. Ik wist hoe leuk ik het werk vond en wilde het voor een langere tijd proberen.” Inmiddels zit ze helemaal op haar plek. “Ik heb zoal een vriendengroep met drie Nederlandse, vrouwelijke correspondenten.”
Floor groeit sneller dan verwacht door tot correspondent. Geen een dag is voor haar hetzelfde. “Is er veel nieuws? Dan ga ik de hele dag live: van de ochtend- tot de avonduitzending. Tussendoor zoek ik veel uit. Soms belt een online redacteur nog voor een duiding bij een verhaal. Er zijn ook dagen zonder breaking nieuws. Dan maak ik op reis een verhaal, die ik in het hotel monteer. Andere dagen zijn gewoon op het kantoor in Istanbul.”
Tekst gaat hieronder verder.
Meer dan oorlog en ellende
“Niet iedereen begrijpt mijn interesse in het Midden-Oosten”, zegt Floor. “Is dat niet enkel woestijn? Of is het er wel veilig? Hoor ik vaak. Maar ik voel me hier juist superveilig, nog veiliger dan in Nederland. De mensen zijn enorm gastvrij, lief en respectvol tegen vrouwen.
Toch wordt deze regio vaak gekenmerkt door oorlog en conflict. In de Westerse wereld denkt men dat ze in het Midden-Oosten allemaal zielig zijn. Natúúrlijk is er veel ellende en zijn er plekken waar vrouwen onderdrukt worden, maar dat is echt niet overal. Ik heb hier tot nu toe geen angst ervaren. De mensen die hier wonen zijn zoals jij en ik, met dromen, ambities en vrienden. Het is hier zoveel meer dan oorlog en ellende: er is veerkracht en hoop. Dát wil ik belichten.”
Dertienjarige jongen doodgeschoten
Toch komt Floor de hartverscheurende kanten ook tegen. “Helaas doen we nu veel verslag van oorlog en geweld op de meest verschrikkelijke, nare manieren. Eén keer was ik thuis bij een Palestijns gezin op de bezette Westelijke Jordaanoever. Hun dertienjarige zoon was een dag eerder doodgeschoten door het Israelische leger. Ik praatte met zijn familie en filmde zijn slaapkamer. Zijn ouders dekten het bed mooi op en stalden al zijn sportmedailles uit: hij was een sporter. Ik hoorde zijn moeder in tranen uitbarsten. Dat greep mij bij de keel.”
Een moment in Syrië vergeet ze ook niet snel. “Ik was in een wijk waar jaren geleden enorme slachtpartijen plaatsvonden. De overledenen werden in een massagraf gedumpt. Ik kende de beelden en stond ineens zelf daar. Kinderen kwamen naar mij toe met botten en schedels in hun handen, want veel lichamen liggen nog in het puin. Ik kreeg de rillingen.
Mijn werk kan aangrijpend zijn, maar het is fijn dat ik met een team werk. Met de toenmalige correspondent, Pepijn, dronk ik op reis vaak een biertje om erover te praten. Het is een manier om ermee om te gaan. Toch denk ik in mijn bed soms aan alle gruwelijkheden, zoals de beelden van Gaza. Ik ben ook maar een mens.”
Vooroordelen wegnemen
Ondanks de narigheid vindt ze haar werk bovenal leuk. “De laatste jaren heb ik geleerd dat ik best in mezelf mag geloven. Ik ben niet te stoppen in het willen blijven vertellen van belangrijke verhalen. Dat wil ik de komende jaren blijven doen. Zo kan ik vooroordelen hopelijk weghalen, en laten zien hoe deze regio écht is.”
Beeld: Eigen beeld Floor
