Op 10 juli 2023 wordt Nathalie Worp moeder. Een moment waar zij en haar partner zo naar hadden uitgekeken. Het verloopt alleen heel anders dan ze hadden gehoopt. Hun dochter Maura moet na 23 weken zwangerschap worden geboren en overlijd direct daarna. “Het was de meest verdrietige en intense periode van mijn leven”, vertelt Nathalie. “Maar ik ben ook ontzettend trots dat ik haar moeder ben.”
'Ik voelde haar bewegen'
Aan Maura's zwangerschap gaan twee miskramen vooraf. Als Nathalie opnieuw zwanger raakt, is ze dolgelukkig, maar ook voorzichtig. “Ik was zo blij dat deze zwangerschap goed leek te gaan. Tegelijkertijd bleef ik bang dat het opnieuw mis zou gaan.” Tijdens de twintigwekenecho wordt die angst werkelijkheid. Er is iets niet goed met het hartje van Maura. Artsen vermoeden dat de hartafwijking onderdeel kan zijn van een genetische aandoening. Nathalie moest snel een vruchtwaterpunctie ondergaan. “We liepen naar buiten na het gesprek en kregen aan de balie te horen: als je wilt, kunnen we die punctie nu meteen doen. Er komt op zo'n moment ontzettend veel op je af.”
Uiteindelijk blijkt Maura inderdaad een genetische afwijking te hebben. De kans dat ze de geboorte zou overleven is klein. En als ze het wel zou overleven, zouden de complicaties waarschijnlijk zo ernstig zijn dat haar leven gepaard zou gaan met veel pijn en intensieve zorg. “Toen we hoorden wat er met haar aan de hand was, bleef ik zoeken naar oplossingen. Het moest te behandelen zijn. Maar uiteindelijk zei de arts dat het simpelweg te veel was voor één kindje. Dat gaat zo tegen je moederinstinct in.”
Het moeilijkste vond Nathalie de weken waarin ze nog zwanger was, terwijl ze wist dat ze haar dochter waarschijnlijk zou verliezen. “Ik voelde haar gewoon bewegen in mijn buik. Ze was zo levendig. En tegelijkertijd wist ik niet of ze zou blijven. Dat rijmde totaal niet in mijn hoofd. Achteraf ben ik ontzettend dankbaar dat ik haar nog heb mogen voelen, maar op dat moment herinnerde iedere beweging me aan wat er zou komen."
Hallo en vaarwel
Wanneer Maura geboren wordt, is dat voor Nathalie niet alleen een afscheid, maar ook de eerste ontmoeting met haar dochter. Die dubbelheid is precies wat ze zo graag wil overbrengen. “Het is een hele mooie ontmoeting en een heel voorzichtig afscheid, maar het gebeurt op hetzelfde moment. Je voelt zoveel verdriet, maar ook trots. Ik vond het bijvoorbeeld heel fijn als mensen me feliciteerden met haar geboorte. Want ik was ook moeder geworden. Maura heeft mij moeder gemaakt."
Ook haar familie leefde intens mee. In de dagen voor de bevalling wilden dierbaren Maura nog voelen bewegen in Nathalies buik. "Mensen wilden haar laatste schopjes voelen. Dat vond ik zo bijzonder. Ze was voor iedereen al onderdeel van de familie. We verloren niet alleen onze dochter, maar mijn ouders ook hun kleinkind en anderen hun nichtje."
De dag voor de bevalling wilde Nathalie nog één ding doen: met Maura in haar buik de zee in. Daarna ging ze met haar partner naar North Sea Jazz om Olivia Dean te zien optreden. "We wilden heel graag nog naar dat concert. De volgende dag zou de bevalling zijn, dus we hebben alleen Olivia gezien en zijn daarna naar huis gegaan. Het was ontzettend emotioneel, maar ook heel mooi."
Ondanks het enorme verdriet bracht de periode Nathalie en haar partner ook dichter bij elkaar. “Ik voelde me zo verbonden met hem. We wisten: als we hier samen doorheen komen, kunnen we heel veel aan.” Op 4 november 2023, de dag waarop Maura eigenlijk uitgerekend was, trouwden ze. “Trouwen was nooit per se iets voor ons geweest. Maar na alles wat we hadden meegemaakt, voelde het heel bijzonder om dat juist op die dag te doen.”
Een bijzonder nummer
Haar goede vriendin Emilie van Wijnbergen wilde iets voor Nathalie en Maura betekenen. De twee kennen elkaar uit de muziek en speelden eerder samen in een band. Toen Emilie hoorde hoe Nathalie haar dochter tegelijkertijd had ontmoet en moeten loslaten, begon ze aan een nummer, Hallo & Vaarwel. Dat was op zichzelf al bijzonder. Emilie leeft sinds 2021 met een ernstige vorm van long covid. ”Ze kon eigenlijk alleen maar naar een muur staren met een noise-cancellingkoptelefoon op”, vertelt Nathalie. "Alleen al dat ze, terwijl ze zelf zo ziek was, iets voor Maura had geschreven, ontroerde me enorm.”
Tijdens de opnames van de videoclip merkte Nathalie hoeveel het lied voor haar betekende. “Toen kon ik het verdriet en de liefde echt toelaten. Als ik het zing, voelt het alsof ik weer even heel dicht bij Maura ben. Alsof ik het rechtstreeks voor haar zing.” Ook haar man werd erdoor geraakt. “Hij zei dat hij er de hele week emotioneel van was geweest. Het bracht hem weer heel dicht bij zijn gevoel.”
Ook haar zoontjes, inmiddels twee jaar en tien maanden oud, groeien op met het verhaal van hun grote zus. “We vertellen ze dat ze een grote zus hebben die in de hemel is. En dat dit lied over haar gaat. De oudste kent het nummer inmiddels ook. Nu begrijpen ze misschien nog niet alles, maar later zullen ze dat wel doen.” De zwangerschappen van haar zoontjes waren overigens allesbehalve onbezorgd. Na twee miskramen en het verlies van Maura durfde Nathalie er nauwelijks op te vertrouwen dat het goed zou komen. “Al mijn ervaringen met zwangerschappen waren tot dan toe dat een kindje niet bleef. Ik merkte dat ik mezelf niet helemaal toestond om ervan te genieten.”
Vooral de twintigwekenecho was ontzettend spannend. “Ik ging ook naar zwangerschapslessen met vrouwen die heerlijk onbezorgd waren. Ik voelde me daardoor soms juist eenzaam. Ik kon die roze wolk niet op dezelfde manier ervaren.” Dat ze nu twee gezonde zoontjes heeft, voelt voor haar als iets heel bijzonders. “Mensen zeggen vaak dat een geboorte een wonder is. Vroeger dacht ik: ja, natuurlijk, heel mooi. Maar inmiddels voel ik dat echt zo. Je beseft dat het allemaal helemaal niet maakbaar is.”
Hallo & Vaarwel verscheen tijdens Baby Loss Awareness Week, waarin aandacht wordt gevraagd voor baby's die tijdens de zwangerschap, rond de geboorte of kort daarna overlijden. Meer informatie over steun na het verlies van een baby is te vinden bij Stichting Stille Levens.
