Nope, niet gebeurd. Ik vind het er stinken, ik vind veel van de mensen die ik ontmoet lastig en het liefst ga ik zo snel mogelijk weg naar een plek dichtbij die me wél heel vrolijk maakt: Disneyland Parijs. Jaahaa, dat vind ik namelijk waanzinnig en dat is ook de reden dat ik eens per jaar een pitstop maak in de Franse hoofdstad. Om een bezoek aan Disneyland Parijs af te sluiten.
En dat je er zo bent, is natuurlijk ook bijzonder handig. Ik hou enorm van reizen met de Eurostar (al pak ik die liever naar Londen) en dan is Parijs echt goed te doen -- zelfs als je een dag op en neer zou willen. Geen gedoe met vliegvelden, gewoon instappen en een paar uur later sta je midden in Parijs. Daarnaast kun je er fantastisch eten, goede wijn drinken en zijn er genoeg leuke plekken om een weekend door te brengen.
Je zou zeggen dat dat genoeg elementen zijn om het een leuke stad te maken, maar nee; ik vóel 'm gewoon niet. Het verkeer maakt me agressief terwijl ik niet eens zelf achter het stuur zit en voor een stad die in films ongeveer permanent wordt neergezet als de meest romantische plek op aarde, vind ik de werkelijkheid opvallend onromantisch. De Eiffeltoren? Daar snap ik eerlijk gezegd ook niet van wat er nu zó bijzonder aan is. Net als de Notre Dame.
Paris Syndrome
Nu weet ik heus wel dat ik niet de enige persoon ter wereld ben die Parijs niet begrijpt. Op Reddit staat de stad steevast bovenaan bij topics als 'Wat is de meest tegenvallende stad ter wereld?', dus dit is allang geen unpopular opinion meer. Maar onlangs ontdekte ik iets waardoor ik me toch iets meer gehoord voelde: er bestaat daadwerkelijk zoiets als het Paris Syndrome.
Het Paris Syndrome wordt omschreven als een extreme vorm van teleurstelling of cultuurschok die kan ontstaan wanneer de werkelijkheid van Parijs totaal niet overeenkomt met het beeld dat iemand vooraf van de stad heeft (herkenbaar? Mais oui). In ernstige gevallen zijn onder meer angst, duizeligheid, hartkloppingen, derealisatie, achtervolgingsgevoelens en zelfs hallucinaties beschreven.
Het fenomeen wordt vooral in verband gebracht met Japanse bezoekers. De Japanse psychiater Hiroaki Ota, die in Frankrijk werkte, introduceerde de term in de jaren tachtig. Er waren overigens al eerder psychiatrische problemen bij Japanse bezoekers en inwoners van Parijs beschreven. In een wetenschappelijke publicatie uit 1982 werden bijvoorbeeld 28 Japanse patiënten besproken die gedurende ongeveer drie jaar in de regio Parijs psychiatrische hulp hadden gekregen.
Ja, dat is dus echt serious business. Wel even wat anders dan een kleine teleurstelling dat je croissant niet best smaakt of je baguette taai is.
Parijs versus het Parijs in je hoofd
De verklaring erachter snap ik dan weer behoorlijk goed. Parijs heeft namelijk misschien wel één van de beste marketingcampagnes ter wereld gehad, alleen noemen we die marketingcampagne meestal films, series, boeken, modebladen en Instagram. En die hebben nogal een vertekend beeld gegeven van the real deal, oftewel la vraie affaire.
Want als je denkt aan Parijs, is de kans groot dat je denkt aan kleine cafés met rieten stoeltjes, perfect geklede vrouwen, verse croissants, romantische wandelingen langs de Seine en zoenen met de Eiffeltoren op de achtergrond. Iedereen woont uiteraard in een prachtig appartement met openslaande deuren en een Frans balkonnetje waarop precies één tafeltje en twee stoeltjes passen.
Dit romantische beeld dat mensen vooraf van Parijs hebben, wordt dan ook genoemd als mogelijke verklaring voor het syndroom. In een publicatie uit 2004 in het Franse psychiatrische tijdschrift Nervure over Japanse bezoekers werden meerdere factoren beschreven die een rol kunnen spelen, waaronder taalproblemen, cultuurverschillen, uitputting en vooral het enorme contrast tussen de geïdealiseerde versie van Parijs en de stad die mensen daadwerkelijk aantreffen.
Ik heb Paris Syndrome light
Voor de duidelijkheid: ik heb dus géén Paris Syndrome, hoor. Ik heb geen last van mentale of fysieke klachten wanneer ik aankom op Gare du Nord. Pas de soucis. Maar die enorme discrepantie tussen het Parijs dat ons jarenlang wordt verkocht en het Parijs waar je uiteindelijk rondloopt? Ja, díe voel ik wel.
En ja, ik ben dus wel zo hypocriet dat ik er alsnog heen blijf gaan. Want dat eten, en die wijn? Dat blijft daar toch wel ongeëvenaard. En het jaarlijkse bezoekje aan Bouillon Chartier mag natuurlijk ook niet ontbreken. Een klagende bourgondiër ben ik, vrees ik...
