Stephanie en Mike schelen 19 jaar: ‘De mening van anderen slijt vanzelf’

Gepubliceerd op: Bewerkt op:

Stephanie en Mike schelen 19 jaar: ‘De mening van anderen slijt vanzelf’

Stephanie Knoors en haar partner Mike schelen negentien jaar. In het begin was dat verschil voor hen allebei wel degelijk een onderwerp, al om verschillende redenen. Stephanie merkte vooral dat ze in een andere levensfase zat, Mike vroeg zich juist af of hij haar niet te veel in zijn tempo zou trekken. Inmiddels zijn ze jaren verder, werken ze samen en speelt het leeftijdsverschil in hun dagelijks leven veel minder een rol. 

De buitenwereld blijft er alleen graag iets van vinden. Over kinderen, geld, macht en de vraag wie er nou precies van wie profiteert.

"Voor mij was het zeker ook een punt", vertelt Stephanie. "Niet omdat ik Mike per se als oud zag, maar omdat hij duidelijk in een andere levensfase zat. Vooral in het begin merkte ik dat ik nog behoorlijk onbevangen was en veel minder levens- en werkervaring had. Ik deed veel dingen voor het eerst en dacht regelmatig: ik heb geen idee, maar ik probeer het gewoon. Terwijl Mike soms dacht: dit weet je toch wel? Nou, nee dus.’

Ook Mike dacht er in het begin over na, maar vooral vanuit een andere zorg. "Ik lag niet wakker van de vraag of het klikte, of vanwege het leeftijdsverschil. Ik lag wakker van de vraag of ik haar niet in mijn tempo zou trekken. Ik had al een heel leven achter me. Zij stond meer aan het begin van alles.”

‘Een man van middelbare leeftijd met een jong poppetje’

Dat ze samen opvallen, merkte Stephanie al vrij snel. "Zeker in het begin had ik sterk het gevoel dat mensen naar ons keken: een man van middelbare leeftijd met een jong poppetje”, vertelt ze. Volgens haar werd er bovendien opvallend veel ingevuld op basis van alleen hun uiterlijk en leeftijd.

"Mensen kunnen op basis van één blik een compleet verhaal over je relatie bedenken. Alsof het leeftijdsverschil automatisch iets zegt over onze intenties, de gelijkwaardigheid of waarom we bij elkaar zijn."

Mike herkent dat ook, maar zag iets anders gebeuren. Vooral mannen van zijn eigen leeftijd reageerden op een manier waar hij weinig mee kon. Hij legt uit: ”Die gingen ervan uit dat ik het als een prestatie zag en verwachtten een soort medeplichtigheid. Daar heb ik echt van staan kijken, en het zegt vooral iets over hoe zij naar hun eigen relatie kijken.” Maar wat hem nog meer stoorde, was hoe Stephanie soms werd weggezet.

"Ze runt een bedrijf met locaties in meerdere steden, maar aan een tafel werd ze soms behandeld als iemand die was meegekomen. Dat vond ik pijnlijker dan welke opmerking over mijn leeftijd ook."

De vraag die altijd terugkomt

De opmerking die ze het vaakst krijgen, gaat opvallend genoeg niet eens rechtstreeks over het leeftijdsverschil. "Of we nog kinderen willen", zegt Stephanie. "Het gaat opvallend weinig rechtstreeks over het leeftijdsverschil en juist vaak over de vraag: maar willen jullie dan nog kinderen?”

Dat vindt ze een merkwaardige vraag om zomaar aan iemand te stellen. "Ik zou dat zelf nooit zomaar aan iemand vragen”, legt ze uit. “Het is nogal een persoonlijke vraag en bovendien weet je nooit wat er achter iemands antwoord zit.”

Mike merkt dat die vraag vooral aan haar wordt gesteld. "Mannen maken eerder een grapje als: goed gedaan, ouwe. Diezelfde avond wordt haar gevraagd of ze nog kinderen wil en mij wordt dan een werkgerelateerde vraag gesteld. Mij vraagt bijna niemand er iets over, terwijl ik in dat verhaal net zo goed een stem had.”

Juist het onderwerp kinderen is ook het enige punt geweest waarop ze zich serieus afvroegen of hun relatie een toekomst had.

"Ik was daar nog niet volledig over uit en Mike wist op een gegeven moment binnen onze relatie wel duidelijk wat hij wilde", vertelt Stephanie. "Daardoor was het niet langer alleen een gesprek, maar werd het voor mij een echte keuze: ga ik door met deze partner en accepteer ik daarmee dat het krijgen van kinderen geen onderdeel wordt van mijn toekomst?”

Ze noemt het bewust "het kinderstuk”. "Ik had geen harde kinderwens, maar ook geen harde nee. Dat maakt het niet per se makkelijker. Je neemt dan niet alleen afscheid van iets wat je zeker wilde, maar ook van een mogelijkheid die nog openlag."

Mike wist op dat moment wel wat hij wilde: ”Ik wist op een bepaald moment zeker dat ik niet opnieuw aan kleine kinderen wilde beginnen. Dat is voor mij een heldere keuze, maar het betekende wel dat zij iets moest loslaten wat voor haar nog openlag.”

Hij heeft zich in die periode ook afgevraagd of hij wel zo stellig mocht zijn. "Je kunt zo'n antwoord ook vaag houden, dan raak je iemand niet kwijt”, vertelt hij. “Ik vond eerlijk zijn uiteindelijk belangrijker, ook al kon het betekenen dat het einde verhaal was. Vaag doen is geen vriendelijkheid, dat is de rekening doorschuiven.”

stephanie mike 3

‘Ik was de vriendin van Mike’

Voor Stephanie zat een groot deel van de irritatie niet eens in opmerkingen over hun leeftijd, maar in hoe mensen haar identiteit aan die van Mike koppelden.

"Ik had soms het idee dat mensen dachten dat ik bij Mike was omdat hij het goed voor elkaar heeft. Terwijl ik zelf ook gewoon teringhard werk en altijd mijn eigen ambities heb gehad.”

Soms werd pijnlijk duidelijk met welke verwachting iemand een gesprek met haar inging: ”Iemand zei na een gesprek ooit tegen mij: 'Joh, jij bent eigenlijk best wel slim.' Eh, bedankt?”

In Apeldoorn, waar Mike vandaan komt en een groot netwerk heeft, werd ze lange tijd vooral gezien als "de vriendin van Mike”. "In het begin heel erg. Ik was toen een stuk jonger en wist zelf nog niet precies wat ik wilde, ook niet op werkgebied. Als je zelf nog zoekende en onzeker bent, komt zo'n etiket extra hard binnen.”

"Iemand noemde me in de kroeg ooit 'de dame van Mike’”, herinnert Stephanie zich. “Tja. Dan voel je je niet direct als een volwaardig persoon gezien."

Inmiddels raakt het haar minder. "Ik weet veel beter wie ik ben en wat ik zelf heb opgebouwd. Maar ik weet donders goed wie deze opmerkingen hebben gemaakt.”

De rollen draaiden om 

Jaren later kreeg Mike ineens een klein voorproefje van wat Stephanie lange tijd had meegemaakt. In Amsterdam werd híj opeens voorgesteld als "de partner van Stephanie”. "Confronterend en eerlijk gezegd ook wel goed voor me”, bekent hij.

In Apeldoorn was hij gewend dat mensen hem al kenden en wisten wat hij had opgebouwd. "Bij Workmode (het bedrijf waar Stephanie eigenaar van is, red.) in Amsterdam ben ik in eerste instantie de partner van Stephanie. De eerste keer merkte ik gewoon dat mijn ego even ging piepen. Zo van: ik heb ook wel iets opgebouwd, hoor.”

"Meteen daarna dacht ik: dit is dus wat zij jarenlang heeft gevoeld, alleen zonder de buffer van een bedrijf en een netwerk achter zich. Bij mij duurde het een avond, bij haar jaren."

En inmiddels vindt hij die rol eigenlijk prima. "Er zit ook iets prettigs in dat niemand iets van je verwacht. Je hoeft niks te bewijzen, je kunt gewoon kijken en luisteren. Dat had ik in mijn eigen wereld al veel te lang niet gedaan.”

Ervaring hebben is niet hetzelfde als gelijk hebben

Stephanie merkt het leeftijdsverschil tegenwoordig vooral nog in levenservaring en werkervaring.

"Dat perspectief is gaandeweg ontstaan. In het begin maakte ik het leeftijdsverschil zelf misschien ook groter, omdat ik Mike automatisch meer autoriteit gaf.”

Dat veranderde toen ze zelf zekerder werd. "Ik moest nog ontdekken dat ervaring hebben niet hetzelfde is als altijd gelijk hebben.” Naarmate ze ouder werd en haar eigen bedrijven verder opbouwde, veranderde ook de dynamiek tussen hen. "Niet omdat Mike een stap terug moest doen, maar omdat ik steeds steviger mijn eigen plek innam. Nu zie ik zijn ervaring als iets waar ik gebruik van kan maken, maar niet als iets wat boven mijn eigen gevoel of oordeel staat.”

Mike geeft toe dat hij die autoriteit in het begin ook vrij gemakkelijk aannam: "Als iemand je die autoriteit geeft, neem je hem aan. Dat is prettig en het is ook lui.” Inmiddels kijkt hij anders naar zijn eigen ervaring. "Ervaring is net zo vaak een blinde vlek als een voorsprong”, vertelt hij. “Ik heb bepaalde dingen ooit zien mislukken en concludeer dan dat het niet werkt. Steef begint zonder dat filter en gaat er soms gewoon dwars doorheen. Dat lukt vaker dan mijn ervaring voorspelt.”

Samenwerken als ultieme test

Inmiddels zijn niet alleen hun privélevens, maar ook hun werk steeds meer met elkaar verweven geraakt. Mike stapte in bij Workmode, het bedrijf van Stephanie.

"Onze werelden lopen steeds meer in elkaar over. Vrienden worden gezamenlijke vrienden. Werk wordt gezamenlijk werk. Thuis en op het werk zijn we een team, maar dat betekent niet dat één van ons zijn eigen identiteit inlevert.” Voor Mike was juist samenwerken een interessante test: ”Als de aannames over ons klopten, dan zou ik daar binnen een half jaar de baas spelen en zij zou zich aanpassen. Dat is niet gebeurd.”

De rolverdeling is volgens hem helder. Mike: ”Zij bepaalt de koers van Workmode, ik doe waar ik goed in ben en meer niet.” Dat samenwerken met een partner risicovol kan zijn, erkennen ze allebei. "Dat is trouwens ook gewoon spannend geweest", zegt Mike. "Samenwerken met je partner kan een relatie ook slopen. Bij ons werkt het, en dat is denk ik het beste bewijs dat er geen verborgen hiërarchie zit.”

Muziek uit een tijd waarin zij nog niet bestond

In hun dagelijks leven zit het verschil vooral in kleine dingen. "Mike kan moeiteloos teruggrijpen op gebeurtenissen, muziek of televisie uit een periode waarin ik nog niet eens geboren was", zegt Stephanie. "Vooral als er iemand is overleden en ze dit op het nieuws delen. Zit hij ineens een nummertje mee te zingen waarvan ik denk: nog nóóit van gehoord.”

Andersom gaat Mike zonder problemen met haar mee naar een festival” "Mike gaat lekker met mij mee naar het Zin in de Zomer Festival van Bizzey.” Ook hij ziet het probleem niet zo.

"Op zo'n festival sta ik prima. Ik ken alleen de teksten niet, net zoals zij die uit mijn tijd vaak niet kent."

Een ander generatieverschil zit in hoe ze dingen regelen. "Zij regelt alles via apps waar ik nog nooit van heb gehoord en ik pak gewoon de telefoon en bel", zegt Mike. "Blijkt trouwens vaak sneller te zijn."

‘Je mag jezelf ook later in je leven opnieuw uitvinden’

Toch heeft het verschil in levensfase hen ook dingen gebracht. "Mike heeft me geleerd dat liefde niet alleen zit in grote woorden of romantische gebaren, maar ook in er gewoon zijn voor elkaar, verantwoordelijkheid nemen en samen blijven staan als het ingewikkeld wordt", vertelt Stephanie. Hij brengt volgens haar rust en relativeert.

"Ik denk dat hij van mij heeft geleerd om soms weer wat onbevangener te kijken. Niet alles hoeft vooraf bewezen, doordacht of onder controle te zijn. Soms kun je ook denken: ik heb geen idee, maar laten we het gewoon proberen.”

En, zegt ze, ze denkt dat ze hem iets anders heeft laten zien: ”Dat je jezelf ook later in je leven opnieuw kunt uitvinden."

Mike herkent dat, vertelt hij. ”Ik zat op een leeftijd waarop je denkt dat het boek grotendeels geschreven is en dat je de rest vooral netjes moet uitvoeren. Dat blijkt onzin.” Van Stephanie leerde hij ook dat hij niet altijd iets hoeft op te lossen.

"Steef vraagt soms gewoon of ik wil luisteren in plaats van fixen. Dat vond ik in het begin ongemakkelijk werk.”

De toekomst is soms confronterend

Dat het leeftijdsverschil in het dagelijks leven nauwelijks speelt, betekent niet dat ze nooit nadenken over later. "Het zou oneerlijk zijn om te zeggen dat we daar nooit over nadenken", zegt Stephanie. Zij doet dat echter vaker dan Mike.

"Ik vind dat wel eens lastig: hoe oud mag iemand worden en hoeveel jaar heb je nog samen? De kans is groot dat we op sommige momenten niet in dezelfde levensfase zitten.” Ook de gedachte dat Mike mogelijk eerder afhankelijk wordt van zorg, vindt ze soms confronterend.

"Tegelijkertijd heeft geen enkele relatie garanties. Je weet niet hoe oud je mag worden en ook stellen van dezelfde leeftijd weten niet hoe hun toekomst verloopt.” Ze proberen er daarom wel over te praten, zonder hun huidige leven er volledig door te laten bepalen. "Als Mike later minder wil gaan werken en meer in Spanje wil zijn, prima toch? Dan vlieg ik daar de weekenden wel naartoe."

Mike kijkt er wat praktischer naar. "Ik denk er minder over na dan zij. Niet omdat ik het wegduw, maar omdat ik inmiddels weet dat een plan ook maar een aanname is.” Wat hij wél belangrijk vindt, is dat de praktische kant geregeld is. "Geld, papieren, afspraken over wat er moet gebeuren als ik er niet meer ben of niet meer kan. Dat vind ik geen zwaar onderwerp, dat vind ik gewoon fatsoen. Het ergste wat ik kan doen is haar met een rommeltje achterlaten.”

”Mijn grootste zorg is niet dat ik eerder oud word, mijn grootste zorg is dat zij ongemerkt in de rol van verzorger schuift. Daar wil ik het liever nu over hebben dan straks.”

‘Nu krijg ik het voordeel van de twijfel en zij de verdenking’

Volgens Stephanie zouden mensen heel anders reageren als zij negentien jaar ouder was geweest dan Mike. "Honderd procent. Een oudere man met een jongere vrouw is inmiddels bijna een bekend plaatje en ook wel van: goed gedaan man.” Andersom verwacht ze andere opmerkingen.

"Dan krijgt de vrouw waarschijnlijk veel meer opmerkingen over haar leeftijd en uiterlijk.” Mike is het daarmee eens: "Dan was ik het jongetje geweest dat werd binnengehaald en had zij het overal moeten uitleggen."

"Nu krijg ik het voordeel van de twijfel en zij de verdenking. Dat is niet grappig en ook geen compliment aan mij, het is gewoon scheef."

Welke aanname mag van tafel?

Als Stephanie één vooroordeel over relaties met een groot leeftijdsverschil zou mogen schrappen, weet ze het wel. ”Dat er automatisch sprake is van ongelijkwaardigheid of een verborgen belang. Alsof de jongere partner er alleen zit voor geld, status of zekerheid en de oudere partner alleen voor jeugdigheid of uiterlijk."

Voor Mike is het vooral de aanname dat de oudste automatisch de macht heeft. "Gelijkwaardigheid gaat er niet over wie het meest heeft meegemaakt of wie het meest verdient. Het gaat erover of je allebei je eigen ding hebt en of allebei nee kunnen zeggen zonder dat het huis instort.”

‘Onderzoek vooral of de twijfel echt van jou is’

En wat als je zelf verliefd wordt op iemand die veel ouder of jonger is, maar vooral bang bent voor wat anderen daarvan vinden? "Onderzoek vooral of de twijfel echt van jou is, of dat je bang bent voor wat anderen ervan vinden", zegt Stephanie. De mening van de buitenwereld wordt volgens haar vanzelf minder belangrijk. De praktische verschillen verdwijnen alleen niet.

"Praat daarom eerlijk over kinderen, gezondheid, geld, werk, ouder worden en de toekomst. Als jullie waarden en toekomstbeelden bij elkaar passen en de relatie gelijkwaardig voelt, laat je dan niet leiden door de blikken van mensen die jullie nauwelijks kennen. Zij hoeven jullie leven tenslotte niet te leiden. Jullie wel.”

Mike is het daar volledig mee eens. "De mening van anderen slijt vanzelf. Binnen twee jaar is iedereen eraan gewend en heeft niemand het er meer over.” Waar je volgens hem wél vroeg over moet praten, zijn precies de onderwerpen die later bepalend kunnen worden.

"Kinderen, gezondheid, geld, werk, tempo. Praat daar vroeg over, ook als het ongemakkelijk is."

En vooral tegen de oudere partner heeft hij nog één advies: ”Wees eerlijk over wat je niet meer wilt, ook als je bang bent dat je diegene daarmee kwijtraakt. Iemand jaren aan het lijntje houden omdat je zelf geen nee durft te zeggen is veel erger dan een moeilijk gesprek."

Geschreven door

Wieke Veenboer
Wieke Veenboer

VIVA hoofdredacteur

Wieke woont in Amsterdam met kat Suki, houdt van goed eten, wijn, Reddit en Formule 1. Voor VIVA schrijft ze over wat haar bezighoudt: van relaties en carrière tot popcultuur en dilemma’s.

Wieke
Voeg ons toe als voorkeursbron

Verder lezen