Het begon onschuldig. Een paar dingen uit mijn eigen kast verkopen, ruimte maken. Opruimen, ontspullen. Goed voor het milieu, goed voor de portemonnee. Dat soort dingen. Maar langzamerhand ging ik zelf ook scrollen en kijken. En vanaf toen ging het mis. Ik voedde mijn algoritme net zo goed op als mijn eigen kinderen en mijn Vinted-for-you-page is een verzameling van de meest fantastische items die eenieder zou willen hebben. Al mijn vriendinnen zijn jaloers op mijn Vinted-for-you. Hoe doe je dat? Hoe kom je hieraan? Schat. Gewoon uren scrollen en liken en bieden. OPVOEDEN.
Echt een hobby
Het gevoel wanneer je goedkoop een designeritem scoort, het jagen op koopjes, de spanning van het bieden en de angst voor een nepper. Het doet wat met mij. Het is een soort hobby geworden. Een inmiddels vrij dure hobby en weinig ontspanning, maar toch. Echt een hobby.
Maar inmiddels heb ik wel geleerd dat Vinted niet zozeer een platform is om tweedehands kleding te kopen en verkopen, maar vooral een sociaal experiment waarin je kunt ontdekken hoe weinig je eigenlijk van je medemens begrijpt. En hoeveel gekken er eigenlijk bestaan.
Neem mijn laatste aankoop. Gucci-loafers met een soort dalmatiër-panterprint. Spannende aankoop, want ja, veel neppers in omloop en krijg je echt deze patta’s binnen of iets anders? Ik heb het account van de verkoper grondig onderzocht en ze had alleen maar goede beoordelingen… maar wel een beetje een verdachte profielfoto. Twijfel. Wint mijn hebzucht het van mijn gezonde verstand? Ik deed wat ieder normaal mens zou doen: ik vroeg de verkoper of ze echt waren. En of ze een bonnetje had of iets dergelijks. Ik kreeg een foto als antwoord. Op die foto stond de verkoopster zelf. Half. Met een mondkapje op. En een zonnebril. En ze hield een krant vast. Een Franse krant. De krant van gisteren. Mensen zijn zo vreemd. Wat voor bewijs was dit precies!?
Ook dat is Vinted
Maar goed, ik kocht ze uiteindelijk toch. Want ook dat is Vinted: je begint een aankoop met gezonde achterdocht en eindigt met het overmaken van geld aan iemand die je nog nooit hebt ontmoet en van wie je alleen weet dat ze in haar profielfoto een zonnebril draagt en in dit geval een mondkap.
Ik vind dat misschien nog wel het meest fascinerend aan Vinted: je weet nooit welke kant een simpele transactie opgaat. Je kunt een jas kopen en een aardige vrouw treffen die hem keurig verpakt, een lief berichtje meestuurt en je vervolgens vijf sterren geeft. Maar je kunt ook vragen of een paar schoenen echt zijn en opeens onderdeel worden van een amateuristisch getuigenbeschermingsprogramma met een mondkapje en een krant.
KOOP OF VAL MIJ NIET LASTIG!!
En als verkoper is het niet veel beter. Dan krijg je vragen waar je als mens helemaal niet op bent voorbereid. En waar je geen tijd voor hebt. Iemand wil weten hoe lang je bent, hoeveel je weegt, hoe het jurkje bij je borsten valt en of de broek “meer een warme of een koude beige” is. Tering, hee, die broek was nieuw 135 euro, ik heb er 2x een foto in gemaakt, de kaartjes zitten er nog aan en je mag ‘m voor 18 euro kopen. KOOP OF VAL MIJ NIET LASTIG!!
“Kan je meten hoeveel cm er bij jou van oksel tot oksel zit?”
“Heb je een aanfoto met een kleine hak?”
“Wat is de afstand vanaf de knie?”
“Heb je een aanfoto met een leuke oranje trui erop?”
Ben - je - niet - goed.
En daarna? Daarna hoor je soms niets meer. Helemaal niets. Ja, sorry hoor, dit ga ik niet meer doen. Maar tóch blijf ik Vinted gebruiken. Sterker nog: ik kijk er dagelijks op. En vaak wel 5x per dag.
Want ergens tussen de mensen die € 4 bieden op een jas van € 75, de kopers die na drie maanden ontdekken dat er “toch een klein vlekje” op een mouw zit en verkopers die persoonlijk beledigd raken van een normale vraag, zit altijd dat ene geweldige koopje. En dat is precies het probleem. Vinted geeft je het gevoel dat je ieder moment de vondst van de eeuw kunt doen. En daar ben ik zo ziek gevoelig voor. Een designertas voor een fractie van de prijs. Die perfecte laars die nergens meer te krijgen is. Dat jurkje dat je al maanden zoekt…
Toxische relatie
En dus accepteer je blijkbaar dat je daarvoor af en toe moet onderhandelen met iemand die je voor € 6,50 een complete karaktermoord aandoet.
Kortom: Vinted is eigenlijk een toxische relatie. Je weet dat het je geld, tijd en soms je humeur kost, je wordt regelmatig genegeerd, beledigd of opgelicht, maar toch blijf je teruggaan omdat je denkt: misschien is dit keer die Chanel-tas van € 200 écht.
En eerlijk is eerlijk: als ik morgen een melding krijg dat iemand mijn bod van € 180 op een paar Gucci-schoenen heeft geaccepteerd, ben ik alles weer vergeten. Want zelfkennis is leuk, maar een goede Vinted-deal is leuker.
