Wat? Solheim Cup
Waar? Bernardus Golf, Cromvoirt
Wannneer? Zondag 13 september
Ik voelde me net Carrie Bradshaw uit Sex and the City, alleen was ik niet op een chique feest in New York, maar op een golfclub in Brabant. Helemaal thuis hoorde ik er namelijk niet: los van de minigolfbaan had ik nog nooit op een échte golfbaan gestaan. Met de dresscode Smart Casual / Golf Chic wist ik na een rondje Pinterest beter raad: al een paar dagen voor het event legde ik mijn bruine loafers, beige pantalon en witte blouse klaar. Ik was dus meer dan ready voor de Solheim Cup.
Birdies Amsterdam
Voor we naar het zuiden afreisden, begon de dag bij Birdies Amsterdam: de grootste indoor golfbaan van de Benelux. Ondanks mijn - voor mijn doen - goede voorbereidingen, ontdekte ik op de fiets ernaar toe een enorme vlek aan de voorkant van mijn broek. Flink balen, maar niks meer aan te doen. Mijn energie kon ik beter steken in mijn eerste balletje dat ik niet veel later moest slaan.
Eigenlijk verwachtte ik een simpele sporthal, maar dat was alles wat het niet was: er was een chique restaurant, een bar, kunst en meerdere golfsimulatoren. Wij werden warmgedraaid bij die van Skyscanner, een waar je twee weken lang exclusief kon spelen op Bernardus Golf en nog tien geselecteerde droomgolfbestemmingen. Niet de minste plek om te beginnen, dus.
Na een kleine uitleg van een golfdocente kon ik mezelf van mijn beste kant laten zien. Benen recht onder mijn heupen, handen op de juiste manier om de stick en het allerbelangrijkste: de juiste slag maken. Mijn gedachte ik heb gehockeyd, dus kan dit ook wel bleek klinkklare onzin. De eerste keer raakte ik de bal niet eens, bij mijn tweede poging kwam-ie niet verder dan dertig meter (bij beginnende vrouwen is dat vaak honderd tot honderdvijftig meter). Ik kon het dus beter overlaten aan de professionals.
Michelinsterren diner
Twee uur later kwamen we aan bij Golfclub Bernardus voor de Solheim Cup - de crème de la crème onder de vrouwelijke golfers, waarbij Europa het opneemt tegen Amerika. Het werd voor het eerst in Nederland gehouden en uitgerekend ik - als golfgroentje - mocht de finale bijwonen.
Onder drie paraplu's kwam ons clubje pers aan bij de prestigieuze golfclub; met bakken kwam het uit de lucht. We hoefden niet te klagen, want werden met een golfkar naar de Skyscanner-lounge gebracht. Hier werd een vijfgangendiner geserveerd door Michelinsterren chef Dick Middelweerd. Mijn eerste sterwaardige eten ooit en het stelde niet teleur. Van coquilles tot pastrami en bijpassende Bernardus wijnen: het was zálig. Golf zou best wel eens mijn sport kunnen zijn, dacht ik.
(Voor mij geen) spannende Solheim Cup
Maar dan zou ik wel nog een hoop moeten leren, ontdekte ik al snel. Vanaf het dakterras kon ik front row naar het spel kijken. Dat het iets goeds was als de bal in de hole werd geslagen, begreep ik nog net. Maar verder klapte ik vooral mee voor de sier - of als de barvrouw met een nieuwe portie bitterballen langskwam.
Een echte golfkenner leerde mij nog snel alle basisregels, zoals dat je met zo min mogelijk slagen moet scoren. Ik accepteerde dat ik het spel niet in één keer kon begrijpen en genoot vooral van alle supporters om mij heen: hoe ze met de slagen van de spelers meetelden en hoe ze dolblij juichten als er een nieuw punt werd binnengeharkt. Bovendien werd het steeds spannender wie er met de cup naar huis zou gaan.
Snollebollekes
Nadat ik een luidkeels gejuich hoorde, wist ik het zeker: Europa had gewonnen! Niet veel later verzamelden we ons in de fanzone. De tribune kleurde geel en blauw (de kleuren van Europa) en ondanks de stromende regen, waren er enkel blije gezichten te zien. De golfsters sprongen van links naar rechts op het nummer van Snollebollekes, waarna ze gehuldigd werden met de felbegeerde cup - de beker waar ik nog naast zat te lunchen. Ondanks mijn gebrekkige kennis van het spel, zwaaide ik enthousiast mee met mijn vlaggetje.
En toen was het mooi geweest. Dat leek ook de rest van de tribune te vinden, want voor de golfkarren terug stond een enorme rij. De regen maakte niks meer uit: ik was toch al nat en mijn beige broek was niet meer beige. Al snel kon ik mij tussen onbekende, blije supporters vergezellen op de buggy, waar ik mij een echte passenger princess voelde. Er bestaan ergere zondagen dan mezelf Carrie Bradshaw voelen op een veel te chique golfbaan met goed gezelschap én lekker eten.
Sfeer: ✓✓✓✓
Locatie: ✓✓✓✓✓
Eten & drinken: ✓✓✓✓✓
Goodiebag: ✓✓
Pluspunt: Leuke mensen leren kennen en waanzinnig gegeten
Minpunt: De zwarte moddervlekken op mijn beige broek
Nog een keer op de gastenlijst? Graag (dan neem ik een spoedcursus golf)
